Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει ἥσκιος…

Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει ἥσκιος...
Ξέφτισαν τὰ χρώματα τῶν κλαμάτων
Ἔπεσεν ἀνεμοδαρμένο τὸ στάχυ
Καὶ πόση δύναμη τὸ τραγοῦδι τοῦ ἡνιόχου…

 
Ὠ, ἔνοχοι τῆς ἀντιληᾶς!
Ὠ, ἔνοχοι τῆς σιωπῆς!
 
Λύγισε τὸ γίνυ τῆς ὑπομονῆς
Καὶ ἐδῶ δὲν ὑπάρχει ἥσκιος
Μήτε τῆς συκιᾶς
Μήτε τῆς ἀποκοτιᾶς
Ἥσκιος ὑπάρχει τοῦ μονοπατιοῦ
 
Καὶ μὴ μοῦ πῇς, ὅτι γίνεται ἀναστροφή…
Τὰ δόντια σου μασοῦν τὰ χαλίκια τῆς μπασιᾶς
Ἡ φυλακὴ τοῦ στόματός σου, ἀχανής
Αὐτή ἡ ζέστη ποῦ θά μᾶς βγάλη;
 
Μόνη ἡ αἰώρα ζαλίζεται
Ἀκουμπᾶ στὸν ὧμο μου
Ἀκουμπῶ στὴν σκέψη σου· κι᾿ αὐτὴ φευγάτη
 
 
Οἱ φλοῦδες τοῦ ἔρωτος γίνονται σκόνη!
(Visited 118 times, 1 visits today)




Leave a Reply