Ἀρχεῖα συγγραφέως: Χλόη

Σαντορίνη 1707. Ἕνα νησὶ ἀναδύεται!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Santorini, Porcacchi, 1576

Στὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ’ αἰώνα τὸ ἡφαίστειο τῆς Σαντορίνης ἀφυπνίζεται καὶ πάλι. Τὴν ἔκρηξη τοῦ 1707, ποὺ δημιούργησε τὴ νησίδα Νέα Καμμένη, παρακολούθησε καὶ περιγράφει μὲ δραματικὲς λεπτομέρειες, ἕνας Ἰησουίτης μισσιονάριος περιηγητὴς ἐγκατεστημένος στὴ Σαντορίνη, ὁ πατὴρ Tarillon, σὲ μία ἔκθεση πρὸς τοὺς προϊσταμένους του.

Στὶς 23 Μαΐου 1707 εἶδε νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴ θάλασσα ἕνα καινούργιο νησί, ἀνάμεσα στὴ Μικρὴ καὶ τὴ Μεγάλη Καμμένη, κάπου τριάντα μίλια ἀπὸ τὴ Σαντορίνη.
Συνέχεια →

Μάχη τῆς Κρήτης… 20 Μαΐου 1941

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 «Τοῦτο τὸ κάστρο, Γερμανέ, ποὺ θέλεις νὰ κουρσέψῃς
πάνω σ’ αἰώνων κόκκαλα εἶναι θεμελιωμένο
καὶ πίνουν τὰ θεμέλια του χιλιάδες χρόνια αἷμα
καὶ τρέφεται μὲ δάκρυα καὶ μὲ καημοὺς θεριεύει,
κι εἶναι ἄπαρτο κι εἶν’ ἄφθαρτο καὶ πάντα στέκει ὁλόρθο
ἀλύγιστο κι ἀσάλευτο τῆς λευτεριᾶς ταμποῦρι.
Συνέχεια →

19η Μαΐου. Ἡμέρα μνήμης τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη. (Λεωνίδας Ιασονίδης)

Να ξεραίνεται η γούλα μ’ αν ανασπάλλω την πατρίδα μ’, τον Πόντον (Κώστας Π. Μαυρόπουλος)

Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία ως όρος καθιερώθηκε στη δίκη της Νυρεμβέργης, όταν καταδικάστηκε η ναζιστική ηγεσία για τα εγκλήματα πολέμου κατά των Εβραίων.Ως νομική έννοια διατυπώθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και καθιερώθηκε στις 9/12/1948, με τη σύμβαση της Ρώμης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρεις γενοκτονίες συντελέστηκαν τον 20ο αιώνα, των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και των Εβραίων. Εξ’ αυτών οι δύο αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, άμεσα των Εβραίων και έμμεσα των Αρμενίων. Συνέχεια →

Ἡ καλαισθησία στὸν ὁπλισμὸ τῶν Θρακῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἐξαιρετικό Θρακικὸ ἀσημένιο κράνος τοῦ 1ου αἰ. μ.Χ., μὲ χάλκινο πλῆρες προσωπεῖο. Τὰ δύο μέρη του, τὸ προσωπεῖο καὶ τὸ κράνος, εἶναι συνδεδεμένα πάνω ἀπὸ τὸ μέτωπο μὲ μία ἄρθρωση.

Στὸ μπροστινὸ μέρος, ὑπάρχει μία μυθολογικὴ σκηνή· ἀπεικονίζεται ἡ Σκύλλα, τὸ φρικτὸ θαλάσσιο τέρας. Τὰ τμήματα ποὺ καλύπτουν τὰ πλαϊνὰ τοῦ προσώπου, ἀπεικονίζουν τὴν θεὰ Νίκη νὰ μεταφέρῃ τὰ λάφυρα τοῦ πολέμου. Συνέχεια →

Ὁ Διομήδης καὶ τὰ σαρκοβόρα ἄλογά του.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ Ἑλληνικὴ Μυθολογία εἶναι ἔμπνευση γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους καλλιτέχνες!

Ὁ Διομήδης καὶ τὰ σαρκοβόρα ἄλογά του.

Ὁ Διομήδης ἦταν βασιλιᾶς τῆς θρακικῆς φυλῆς τῶν Βιστόνων. Στὴν κατοχή του εἶχε τέσσερα ὑπερφυσικὰ ἄτια ποὺ τρέφονταν μὲ σάρκες καὶ ποὺ ἡ ἀπόκτησή τους ἦταν γιὰ τὸν Ἡρακλῆ ὁ ὄγδοος ἄθλος του.
Συνέχεια →

Δάσος Δαδιᾶς -Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους βιοτόπους τῆς Εὐρώπης!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δάσος Δαδιᾶς -Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους βιοτόπους τῆς Εὐρώπης!Δάσος Δαδιᾶς -Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους βιοτόπους τῆς Εὐρώπης!

Στὴν περιοχὴ φιλοξενοῦνται τὰ 36 ἀπὸ τὰ 38 εἴδη ἀρπακτικῶν πουλιῶν τῆς Εὐρώπης, μεταξὺ τῶν ὁποίων πολλὰ σπάνια εἴδη, ὅπως ὁ βασιλαετός (Aquila heliaca) καὶ ὁ κραυγαετός (Aquila pomarina). Εἶναι ἀπὸ τὶς μοναδικὲς περιοχὲς τῆς Εὐρώπης στὴν ὁποία συμβιώνουν τόσα διαφορετικὰ εἴδη ἀρπακτικῶν πουλιῶν καὶ ἡ μοναδικὴ ὅπου ταυτόχρονα ἀπαντῶνται τὰ τρία ἀπὸ τὰ τέσσερα διαφορετικὰ εἴδη γυπῶν (μαυρόγυπας, ὄρνιο, Συνέχεια →