Ἐπεὶ δὴ ἐγὼ μὲ τὰς Εὐρώπας ΔΕΝ τὰ ἐπήγαινα καὶ πολὺ καλά…
…γενικῶς…
Κι ἐπεὶ δὴ δύο ἡμέρες δὲν εἶχα διαδίκτυο, γιὰ νὰ δῶ τὰ …καμώματά μας ὡς …«πατριῶτες»…
Κι ἐπεὶ δὴ θὰ τὴν φᾶμε τὴν …«σοῦπα μας», οὔτως ἤ ἄλλως…
…ἤθελα νὰ ῥωτήσῳ τοὺς συμπατριῶτες μου κάτι ἁπλό: Συνέχεια
Ὕμνος στὴν ἀγάπη, στὴν ὀμορφιά καὶ στὴν συγκίνηση ποὺ μπορεῖ νὰ δόσῃ μία γυναῖκα στὸν ἄνδρα
Μὲ τὸν Σύριζα μᾶς δένουν πολλά…
Λίγο, ὅτι κάποτε ἤμασταν ὅλοι – λίγο πολὺ – ἀριστεροί, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν στὸν «Ῥήγα», λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν πασόκοι, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν νεοδημοκράτες, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν fun τοῦ Τατσόπουλου, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν ὀλιγαρκεῖς καὶ δὲν ζητούσαμε πολλά, λίγο ὅτι μετὰ τὸν Ἀνδρέα ψάχναμε ἐναγωνίως γιὰ νέο ἡγέτη… κι ἄλλα πολλά!
Συνέχεια
«Δὲν ὑπάρχει λαὸς εἰς τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ προσφέρη τόσα εἰς τὴν ἀνθρωπότητα, ὅσα ὁ ἑλληνικὸς καὶ ἔχει καταπολεμηθεῖ τόσο πολύ, ἀπὸ τόσο πολλοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι δὲν προσέφεραν τίποτα εἰς αὐτήν.»
Συνέχεια
Ἐπάνω τὸ σπίτι τοῦ Μενελάου Λουντέμη. Συνέχεια
Πριν από αρκετά χρόνια, ίσως και δέκα, σε ένα παλιό αφιέρωμα της ΕΣΤΙΑΣ για το Άγιον Όρος που έπεσε στα χέρια μου, διάβασα ένα πολύ όμορφο κείμενο του Φώτη Κόντογλου. Μιλούσε για την ολιγοήμερη παραμονή του σε μια καλύβα ψαράδων μοναχών στην Έρημο του Όρους, κάπου κοντά στα Καυσοκαλύβια. Και με την συγκίνηση του ανθρώπου που λιγότερο παρατηρεί και μελετά και περισσότερο μετέχει, εικονογραφούσε με ενάργεια έναν τρόπο ζωής, ένα αρχαίο, ορθόδοξο και ελληνικό βίωμα που πλέον έχει χαθεί για πάντα. Έγραφε ο Κόντογλου: Συνέχεια
