Ἡ λυσσώδης ἐπιμονὴ πολλῶν συμπατριωτῶν μας νὰ περισώσουν κάτι ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ καθημερινῶς ἀποσαθρώνονται, θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς προβληματίζῃ σοβαρά. Κι αὐτὸ διότι ὅλα αὐτά, ποὺ ἐπιμένουν κάποιοι (διὰ τῆς βίας πλέον!!!) νὰ κρατήσουν ἐν ζωῇ, ἕνας πρὸς ἔνα, ἀποδεικνύεται πὼς ἔχουν ἐξ ἀρχῆς χρησιμοποιηθῆ γιὰ νὰ μᾶς μεγιστοποιοῦν τὸ βάρος τῶν δεσμῶν μας. Δεσμὰ πού, ἀκόμη, γιὰ πολλοὺς δὲν εἶναι κατανοητά, ἀλλὰ καὶ ὑπάρχουν καὶ μᾶς ἐμποδίζουν ἀπὸ τὸ νὰ ξεθολώσουμε τὸ βλέμμα μας καὶ νὰ διακρίνουμε, κάπως, τὸ ποῦ πλέον ἀπαιτεῖται νὰ πορευθοῦμε. Συνέχεια
Ὡς …«
Οἱ γυναῖκες μέσα σὲ μιὰ συντροφικὴ σχέση, σὲ γενικὲς γραμμές, δὲν ἐνοχλοῦνται ὅσο οἱ ἄνδρες, ἀπὸ τὴν ἐμπλοκή τους σὲ καυγάδες. 
Τὸ νὰ μπορῇ κάποιος, στὸν τομέα του, νὰ στέφεται πανευρωπαϊκὸς ἢ παγκόσμιος πρωταθλητής, μὲ κάνει νὰ αἰσθάνομαι ὑπερήφανη, ἀλλὰ ὄχι τόσο ὅσο θὰ ἤθελα. Κι αὐτὸ διότι τὸ νὰ μπορῇ κάποιος νὰ τρέχῃ ταχύτερα ἢ νὰ πηδᾷ ὑψηλότερα καὶ μακρύτερα ἢ νὰ μάχεται κολυμπώντας τελειότερα ἢ νὰ σκοπεύῃ ἀκριβέστερα ἢ νὰ εἶναι ἐπιδεξιώτερος σὲ γυμναστικὲς ἀσκήσεις, δὲν τὸν μετατρέπει αὐτομάτως σὲ Ἄριστον, ἐφ’ ὅσον συζητᾶμε γιὰ ἱκανότητες συγκεριμένες καὶ ὄχι ἀπαραιτήτως γιὰ Ἦθος ἢ γιὰ Ἀρχὲς ἢ γιὰ Παιδεία.