«…Ὅταν ἀποφασίσαμεν νὰ κάμωμεν τὴν Ἐπανάστασις, δὲν ἐσυλλογίσθημεν οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομεν ἅρματα οὔτε ὅτι οἱ Τούρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μας εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νά πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα;», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμεν εἰς αὐτὸν τὸν σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Συνέχεια →

Ἔχουμε μάθη νὰ ἐννοοῦμε ὡς Ἀνάγκη κάτι βίαιο, ποὺ σχετίζεται, συνήθως, μὲ τοὺς ἀγῶνες ἐπιβιώσεως. Ἐν τούτοις ὑπάρχουν καὶ …προστάδιά της, ποὺ τὰ καταδεικνύει ἡ …κοινὴ λογική.  Διότι πάντα ἔχουμε τὶς ἀναγκαῖες προειδοποιήσεις (ἢ τὰ σημάδια τους) πρὸ κειμένου νὰ ξεκινήσουμε τὴν προετοιμασία μας.
Μά τό κάνουμε;

Συνέχεια →

Νὰ φοβᾶσαι μήπως ὁδηγήσῃς κάποιον ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει…
Νὰ φοβᾶσαι μήπως δόσῃς ἕτοιμες λύσεις, ἄν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ δείχνῃς τὸν δρόμο γιὰ νὰ μαθαίνουν οἱ ἄλλοι μόνοι τους νὰ λύνουν τὰ προβλήματά τους.
Νὰ φοβᾶσαι μὴν πλανέψῃς μὲ ψεύτικες ἐλπίδες…
Νὰ φοβᾶσαι τὸ ψέμμα… Τὴν μισὴ ἀλήθεια… Συνέχεια →

Ξεκλειδώνουμε» μόνοι μας ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀναγκαίους «μηχανισμούς» ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις, μικρὲς ἢ μεγάλες.
Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἀδυνατοῦμε, ἐκ πρώτης ὄψεως, νὰ φθάσουμε σὲ αὐτές, δὲν εἶναι τὰ ὅσα ἐξωτερικὰ ἐμπόδια μᾶς καθυστεροῦν, παρὰ μόνον ὁ τρόπος ποὺ ἐμεῖς ἑστιάζουμε ἐπάνω σὲ αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε ὡς ἐμπόδια. Συνέχεια →