Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις κι ἀπόψε…
Σὲ λίγο… Σὲ πολὺ λίγο…
Εἰδήσεις ἀκόμη κι ἀπόε, ποὺ ὑποτίθεται πρέπει νὰ χαλαρώσουμε…
Εἰδικῶς σήμερα, ποὺ οἱ περισσότεροι ἑτοιμάζονται γιὰ νὰ ἑορτάσουν, ἄς μὴν ἀσχοληθοῦμε ὅμως μὲ αὐτές…
Εἶναι ἄλλως τὲ τόσα πολλὰ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα μποροῦμε νὰ καταπιαστοῦμε…
Τόσα πολλά… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ζήτω ἡ ΔΕΗ καὶ ἡ δημοκρατία μας (ῥέ)…!!!
Πῶς γίνεται, σὲ τρεῖς ἁπλὲς κινήσεις, ὁ λογαριασμὸς τοῦ ἠλεκτρικοῦ τοῦ μ@λάκα τοῦ καταναλωτοῦ σου ἀπὸ 347 εὐρῶ 691 εὐρῶ.
Συνέχεια
Θαυμαστὲς γιὰ τὸ ἀλεξέι ὑπάρχουν παντοῦ…
Σάββατο πρωί… Ἕξι ἄτομα βάφουν ἕναν τοῖχο, στὸ ἀεροδρόμιο Ἰωαννίνων.
(Τυχαίως …περνᾶ ὁ Ἀλέξης!!!)
Ὥρα νὰ παύσουμε νὰ ἤμαστε θύματα
Ὑπάρχει μία κραυγαλέα περίπτωσις στὰ δικαστικὰ δεδομένα, ποὺ ἂν καὶ ὁ ἀδικούμενος δικαστικῶς ἐδικαιώθη, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἐφηρμόσθησαν οἱ δικαστικὲς ἀποφάσεις. Πρόκειται γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἱστορίας Δημήτριο Μιχαλόπουλο, ποὺ ἐπὶ πλέον μὲ τιμᾶ μὲ τὴν προσωπική του φιλία, ἐδῶ καὶ χρόνια.
Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής εκθέσεως που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος. Συνέχεια
Ἡ ἀριστερὰ καὶ τὸ τέρας
Πρὶν ἀπὸ περίπου τρεῖς μῆνες ὁ Τσίπρας ἀπεκάλυψε τὸ νέο του σύνθημα ἐν ὄψει εὐρωεκλογῶν (καὶ ἐθνικῶν ὅπως ὑποψιάζοντο τότε οἱ πολιτικοί του ἀντίπαλοι), «Μέτωπο ἐναντίον τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς ἀκροδεξιᾶς» (sic). Τὸ σύνθημα, ἐκ πρώτης ὄψεως ἀκαταλαβίστικο, φαιδρό, ἐξωφρενικό… Συνέχεια
Ψυχίατρος στέλνει ἀσθενὴ σὲ ψυχιατρεῖο γιατὶ ἀρνεῖται χημειοθεραπεία!!!
Ὑπάρχει λοιπὸν ποὺ λέτε μία οἰκογένεια ποὺ πρὸ καιροῦ ἀντιμετώπισε σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας (καρκίνος) μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της. Ἡ νέα αὐτὴ κοπέλλα, ἀνήλικη τότε, ἐδέχθη χημειοθεραπεία, ἀλλὰ δὲν διεφαίνετο πὼς θὰ τὰ καταφέρη. Βάσει μάλιστα τῶν ὅσων «κουράγιο» ἔλεγαν οἱ ἰατροί, κτυπῶντας φιλικὰ τὴν πλάτη τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας, «δὲν πήγαινε καὶ τόσο καλά», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ γονεῖς, φοβούμενοι γιὰ τὸ μοιραῖον νὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς μουδιάση, βλέποντας τὸ παιδί τους νὰ σβήνῃ. Τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ ὅμως, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἀντιλαμβανόμενο πὼς φθάνει τὸ τέλος του, ἄρχισε νὰ ζητᾷ, μὲ ὅσες δυνάμεις τοῦ ἀπέμεναν, νὰ κάνουν κάτι αὐτοὶ οἱ γονεῖς γιὰ νὰ τὸ σώσουν. Δηλώνοντας πὼς δὲν θὰ ἄντεχε καὶ θὰ πέθαινε, οἱ γονεῖς, ἀπελπισμένοι πλέον, σαφῶς ῥισκάροντας πολλά, μὰ κυρίως τὴν ἐπιβίωσίν του, ἀπεφάσισαν νὰ ὑπογράψουν καὶ νὰ πάρουν τὸ παιδί τους ἀπὸ τὸ ἐν λόγῳ νοσοκομεῖο ἐνᾦ ταὐτοχρόνως, ἐναγωνίως, ἀναζητοῦσαν ἐξωνοσοκομειακοὺς ἰατρούς, γιὰ νὰ λάβουν πληροφορίες καὶ κατευθύνσεις καί, φυσικά, νὰ ἀναλάβουν αὐτοὶ νὰ βοηθήσουν στὴν θεραπεία τοῦ παιδιοῦ τους.