Ἡ ἑορτὴ τοῦ θερινοῦ ἡλιοστασίου εἶναι πανάρχαια Παράδοση καὶ τελεῖται παντοῦ στὴν Εὐρώπη μὲ διάφορους τρόπους καὶ ἔθιμα. Ἂς κάνουμε μία περιήγηση στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες νὰ δοῦμε πῶς…
Τὸ θερινὸ ἡλιοστάσιο ἑορτάζεται παντοῦ στὴν Ἑλλάδα μὲ τὰ ἔθιμα τοῦ Κλήδονα. Κατὰ παράδοση ἀνάβονται φωτιὲς καὶ ρίχνονται σὲ αὐτὲς στεφάνια ἀπὸ φυτὰ καὶ ἄνθη, ἐνῶ κατόπιν ὁ κόσμος διασκεδάζει πηδώντας ἀπὸ πάνω τους, συνήθως μὲ τὴν συνοδεία μουσικῆς. Τὸ ἄλμα πάνω ἀπ’ τὴν φωτιὰ τρεῖς φορὲς θεωρεῖται ὅτι θὰ φέρει καλοτυχία γιὰ τὸν ἐπόμενο χρόνο. Καὶ πιθανῶς κι ἐρωτικὲς περιπέτειες, ἀφοῦ γιὰ τοὺς ἀνύπαντρους ἄντρες ἦταν ἀνέκαθεν μία καλὴ εὐκαιρία νὰ τραβήξουν τὴν προσοχὴ τῶν κοριτσιῶν ποὺ τοὺς ἀρέσουν, φτιάχνοντας ψηλὲς φωτιὲς καὶ πηδώντας μὲ τόλμη πάνω ἀπ’ αὐτές. Ἄλλο ἕνα τοπικὸ ἐρωτικὸ ἔθιμο ἦταν ἡ συνήθεια τῶν κοριτσιῶν νὰ βάζουν σπόρους κάτω ἀπ’ τὸ μαξιλάρι τους τὸ βράδυ γιὰ νὰ ὀνειρευτοῦν τὸν μελλοντικὸ τους ἄντρα. Συνέχεια
Στην Δήλο, στην αρχαιότητα, οι ιερείς του Απόλλωνος άναβαν το ιερό φως χρησιμοποιώντας κάτοπτρα. Στην συνέχεια το ιερό φως έφευγε από την Δήλο και πήγαινε στην Σαμοθράκη, όπου μοιραζόταν στους ευσεβείς.
