Πόσες φορές ἔχουμε ἀναλογισθεῖ τήν ἀλήθεια τῆς φράσεως τοῦ Νίκου Καζαντζάκη, ἀλλὰ καὶ τὴν βατύτητά της…; Συνέχεια →

Ἡ ἐποχή μας εἶναι τέτοια ποὺ προμηνύονται δύσκολες (ἔως κι ἀκραῖες) συνθῆκες διαβιώσεως, οἰκονομικῆς ἐκ πρώτης ὄψεως, μὰ καὶ γενικοτέρων κοινωνικοπολιτικῶν ἀνατροπῶν στὴν συνέχεια, γιὰ ὅλον τὸν πλανήτη. Αὐτὸ σημαίνει πὼς δὲν θὰ ὑπάρξη λαὸς σὲ λίγον καιρό, ποὺ νὰ διαβιῇ ὅπως εἶχε μάθη. Ἀρχῆς γενομένης φυσικὰ ἀπὸ ἐμᾶς κι ὅλον τὸν Εὐρωπαϊκὸ Νότο, διαπιστώνουμε κάτι ποὺ ἐξαπλώνεται μὲ μεγάλες ταχύτητες, ὁπουδήποτε ἔως τώρα εἴχαμε πιστέψη, μὲ βεβαιότητα, πὼς ὑφίστανται προστατευμένα περιβάλλοντα καὶ ἀτσαλάκωτες κοινωνικὲς δομές. Συνέχεια →

Οἱ περισσότεροι εἴμαστε πρόθυμοι νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὸ ποιὸς ἔχει βιώσει περισσότερο πόνο στὴν ζωή του, ἀλλὰ δὲν νομίζω νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια προθυμία νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν χαρά.

Ἴσως γιατὶ οἱ περισσότεροι νοιώθουν πιὸ ἐνδιαφέροντες νὰ ἐξιστοροῦν τὰ βάσανά τους ἀπ΄  ὅ,τι τὶς χαρές τους.
Ἴσως νὰ φταίῃ καὶ αὐτὴ ἡ φράσῃ ποὺ ὅλοι λίγο – πολὺ ἀκούγαμε ἀπὸ παιδιά: χτύπα ξύλο μὴν μᾶς βγοῦν ξινὰ τὰ γέλια… Συνέχεια →

Καλὸ μῆνα…
Τὰ δύσκολα πέρασαν… Τώρα μπαίνουμε στὴν ἄνοιξιν…
Μίαν ἄνοιξιν ποὺ ὅλοι μας περιμέναμε, ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ λαχτάρα…
Ὁ χειμώνας κράτησε πολύ… Πάρα πολύ… Αἰῶνες ἦσαν…
Μὰ πιὸ πολὺ κράτησε ἡ ὑπομονή μας…
Καὶ τώρα ποὺ ἔρχεται ἡ Ἄνοιξις, ἡ χαρὰ τοῦ Ἀνθρώπου, ὅλα σιγὰ σιγὰ ἀλλάζουν… Συνέχεια →