Ἀναγνωρίζω στὰ πρόσωπα τὴν ὑπερηφάνια, τὴν χαρά, τὴν ἔγνοια… καὶ μία ἀνυπομονησία…
Συνέχεια →

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ τοῦ δημόσιου τομέα ἔχουν μάθει νὰ διεκδικοῦν τὰ δικαιώματά τους χωρὶς ὅμως νάναι καθόλα ἐντάξει στὶς ἐπαγγελματικές τους ὑποχρεώσεις. Τοὺς ἀρέσει νὰ ζητᾶνε ἀλλὰ δυσανασχετοῦν ὅταν πρόκειται νὰ χαριστοῦν ἢ νὰ προσφέρουν ο ὐ σ ι α σ τ ι κ ά.

Πρὸ καιροῦ τὸ ὑπουργεῖο «Παιδείας» ἔβγαλε διαταγὴ νὰ κρατᾶνε οἱ διευθυντὲς τοῦ σχολείου παρουσιολόγιο: ποιά ὥρα ἔρχονται καὶ ποιά ὥρα φεύγουν οἱ «δάσκαλοι». Κι ἔγινε τὸ σῶσε. Πανικόβλητοι τόσο οἱ «δάσκαλοι» ὅσο κι οἱ συνδικαλιστές τους ξεσηκώθηκαν καὶ μὲ διάφορες ἀνακοινώσεις τους προσπάθησαν νὰ δείξουν τὸ «ἄδικο» τοῦ πράγματος. Συνέχεια →

Γύρω του οι διαβάτες περνούσαν σαν να βρίσκονταν επάνω σε έναν κινούμενο ιμάντα… σε μια ευθεία, με τον ίδιο βηματισμό, με το ίδιο βλέμμα, με τα ίδια σχεδόν ρούχα, μιλώντας γύρω από τα ίδια θέματα της μίζερης Πραγματικότητας.
Όλοι ίδιοι … όλοι όμοιοι. Σαν προϊόντα επάνω σε έναν ιμάντα μεταφοράς, σε ένα εργοστάσιο κατασκευής άψυχων πραγμάτων, προορισμένα να είναι χρηστικά, ίσως και ωφέλιμα, μα ποτέ ενσυνείδητα.

Το βλέμμα του έπεσε στους θαμώνες της θορυβώδους καφετέριας αριστερά του.
Γυναίκες και άνδρες, νέα παιδιά όμορφα στην θωριά, νέα παιδιά που μοιράζονταν την ίδια κενότητα στο βλέμμα. Κάθονταν μαζί σε παρέες μα δεν μιλούσαν … υπνωτισμένοι μονάχα κοιτούσαν τα μικρά παράθυρα Συνέχεια →

«Τί ἀπόλαυση μπορεῖ νά τούς παρέχει ἡ συναναστροφή μέ πλάσματα μὲ τὰ ὁποῖα ἔχουν κάποια σχέση καὶ κάτι τὸ κοινό, μόνον χάρη στά πιό ταπεινά καί μή ἐξευγενισμένα στοιχεῖα τοῦ ἑαυτοῦ τους, δηλαδή τά καθημερινά, τά τετριμμένα καί τά εὐτελῆ;
Εἶναι συνεπῶς ἕνα αἴσθημα ἀριστοκρατικὸ αὐτό ποὺ τρέφει τὴν ῥοπὴ πρὸς τὴν ἀπομόνωση καὶ τὴν μοναχικότητα.
Ὅλοι οἱ ἀχρεῖοι εἶναι ἀξιοθρήνητα κοινωνικοί… Συνέχεια →