(Προσοχή: Ακατάλληλο δια ανηλίκους)

Η Αφροδίτη ήταν δεκάξι χρονών όταν τέλειωσε ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Την ώρα που οι εκπρόσωποι των νικητών και του Κάιζερ υπέγραφαν τη συνθήκη των Βερσαλλιών, εκείνη σήκωνε το φόρεμα της για να φανερώσει το εφηβαίο της. Λίγο μετά, ξαπλωμένη στο μάρμαρο, δίπλα στο πιάνο, με την παρτιτούρα της Appasionata ανοιχτή στην πρώτη σελίδα, παραδινόταν άνευ όρων στο δάσκαλο της μουσικής. Ή μήπως συνέβη το αντίθετο;

Εκείνος ήταν ένας γκριζομάλλης κύριος, βαριεστημένος σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών. Έπαιζε το πιάνο όπως του είχαν μάθει, χωρίς ποτέ να κάνει λάθος, αλλά και δίχως να προσδίδει οποιοδήποτε προσωπικό ιδίωμα στο παίξιμο του. Οι άκρες των δακτύλων του ήταν γύψινες, όπως και η προσωπικότητα του. Μια ευτελής απομίμηση μαρμάρου, εύθραυστη, ελαφριά και μονοκόμματη, χωρίς ανταύγειες, νερά και στιλπνότητα. Συνέχεια →