Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος καὶ αὐτὸ εἶναι ἐξαιρετικό.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μιὰ ἱστορία καὶ ἐπίσης ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ μετατρέπῃ τὴν ἀπελπισία σὲ ἐλπίδα. Μπορεῖ νὰ σκουπίζῃ τὰ δάκρυα του καὶ νὰ ἀντικαθιστᾷ μὲ χαμόγελο.
Ὑπάρχουν δυὸ δυνάμεις, δυὸ κόσμοι, ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικός. Οἱ περισσότεροι προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὸν ἐξωτερικὸ κόσμο. Πῶς ὅμως μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃς τὴν καταιγίδα, τὴν πλημμύρα ἡ τὴν οἰκονομική κρίσι; Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Νικήτας Σταματελόπουλος ἤ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος (1782-1849)
Νικηταρά –Νικηταρά
Πού ᾽χεις στα πόδια σου φτερά
και στην καρδιά ατσάλι.
Νικήτας, επιζωγραφισμένη λιθογραφία, A. Friedel, Λονδίνο – Παρίσι, 1827.
Ο Νικηταράς ήταν Αρκάς. Γεννήθηκε στο χωριό Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης το 1782 και πατέρας του ήταν ο κλέφτης Σταματέλος Τουρκολέκας. Η μητέρα του Σοφία Καρούτσου ήταν αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Νικηταράς λοιπόν ήταν ανιψιός του Γέρου του Μωριά. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Νικηταράς γεννήθηκε το 1784 στο χωριό Νέδουσα Μεσσηνίας, ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ταΰγετου, προς την μεριά του Μιστρά, 25 περίπου χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Έτσι κι αλλιώς, τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο χωριό του πατέρα του, στο χωριό Τουρκολέκα του Δήμου Φαλαισίας της επαρχίας Μεγαλουπόλεως, του Νομού Αρκαδίας. Εντεκάχρονος, βγήκε στο αρματολίκι ακολουθώντας τον πατέρα του. Αργότερα εντάχθηκε στο «μπουλούκι» του περίφημου κλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη. Κοντά του έμαθε τα μυστικά της πολεμικής τέχνης, ξεχωρίζοντας για την ανδρεία και την ευρωστία του. Ήταν ψηλός, μελαχρινός, πρώτος στο πήδημα και γρήγορος στο τρέξιμο. Η αλληλοεκτίμηση και η φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ του Καπετάνιου και του Νικηταρά, οδήγησαν τελικά στον γάμο του με την κόρη του Ζαχαριά, την Αγγελίνα. Το 1805, στο μεγάλο διωγμό των κλεφταρματολών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους και ο Νικηταράς ακολούθησε τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στην Ζάκυνθο. Έκτοτε, δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Την αφοσίωση του Νικηταρά προς τον θείο του ο λαός την είπε με δύο λόγια. « Μπροστά πηγαίνει ο Νικηταράς και πίσω ο Κολοκοτρώνης» αλλά και θέλοντας να τονίσουν την στενή και άρρηκτη σχέση των δύο ανδρών έλεγαν: « Η κεφαλή ήτο του Κολοκοτρώνη και η χειρ του Νικηταρά ».
Ἡ Ἐλευθερία ἡττήθηκε. Ἐπόμενος στόχος …Γνῶσις!!!
Γράφει η Κωνσταντίνα Λαψάτη
Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκαν δύο γεγονότα:
το πρώτο αφορά 3 λέξεις που είδα σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο
… “Η ΓΝΩΣΗ ΕΝΟΧΛΕΙ” …
και το δεύτερο, το γεγονός πως – πλην σπανίων περιπτώσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού αν ήμουν εξαδάκτυλη, που όμως δεν είμαι, άρα λιγότερα από 3 άτομα- δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ συγγραφέα από τους εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες που έχουμε και φανώ “υπερπολιτισμική”, να ξεχνάει για λίγο την φήμη και την δόξα, το ταγκάρισμα και τις καρδούλες τον Σουλεϊμάν και το Καρατραγί και να ασχολείται με το θέμα έστω και σατιρικά, έστω και με ένα ιλαροτραγωδέστατο φεισμπουκικό status, έστω και με μία ισχνή, αδύναμη διαμαρτυρία.
Χρονικὴ διάρκεια ἀντιστάσεως χωρῶν κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον.
Διάρκεια Ἀντιστάσεως
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μοναδικὴ χώρα ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς στρατοὺς τεσσάρων χωρῶν ταυτοχρόνως, Ἰταλίας, Ἀλβανίας, Γερμανίας, καὶ Βουλγαρίας. Συνέχεια
Τὸ τοῦβλο.
Ένα νεαρό και επιτυχημένο στέλεχος εταιρείας, οδηγούσε το νέο του αυτοκίνητο κάπως γρήγορα σε μία κακόφημη γειτονιά. Πρόσεχε μη τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Κάποια στιγμή πιστεύοντας πως είδε κάτι να κινείται επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανισθεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την πλαϊνή πόρτα του αυτοκινήτου. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο από όπου το τούβλο είχε ριχτεί.
Πῶς νά πιάσετε δουλειά
Ἕνα ταινιάκι πού θά μᾶς βοηθήσῃ νά ἀνταπεξέλθουμε στίς δύσκολες μέρες πού ζοῦμε καί σίγουρα θά εἶναι ἀποτελεσματική ἡ τακτική πού μᾶς ὑποδεικνύει: Συνέχεια