Εἶναι 12.000 ἐτῶν καὶ εὑέθη στὴν Ἰαπωνία.
Ἔχει σπεῖρες καὶ μίαν περίεργο, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, σωματικὴ εἰκόνα.
Φέρνει λίγο ἀπὸ αὐτό: Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ποιός εἶπε πώς οἱ ἀνεμοστρόβιλοι ἐμφανίζονται μόνον στούς ὠκεανούς;
Δὲν θὰ εἶχε δῇ φαντάζομαι αὐτὴν τὴν φωτογραφία, ἀπὸ τὴν Λυγουρία τῆς Ἰταλίας.
Οὔτε στὴν Κέρκυρα θὰ εἶχε πάῃ πιστεύω.
Οὔτε γενικῶς θὰ εἶχε περιδιαβῇ τὴν Μεσόγειο.
Διότι ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο μεγαλώνουν τὰ ἀνάλογα φαινόμενα καὶ τόσο πιὸ δύσκολα ἀντιμετωπίζονται.
Ἀνεξόφλητος!
Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ. Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.
Οἱ πραγματικὲς ὀνομασίες τῶν περιοχῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Αὐτά ὅλα, πού βλέπουμε στόν παραπάνω χάρτη, τά γνωρίζαμε;
Μήπως εἶναι ξεχασμένα καί θαμμένα τόσο βαθειά, πού εἶναι ἀδύνατον νά τά ἀνασύρουμε στήν μνήμη μας;
Κι ὅμως…
Οὔτε ἕνας αἰὼν ἐπέρασε…
Κι ὅμως, σχεδὸν ὅλοι μας γνωρίσαμε παπποῦδες καὶ γιαγιάδες ποὺ εἶχαν ζωνταντὲς ἀναμνήσεις.
Συνέχεια
Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.
Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)
Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξινομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζούσαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας, και μάλιστα ένας παππούς ήταν απ’ τη Ροδίτσα.
Μὲ τοῦ Δένδια τὰ ῤεζιλίκια γελοῦν καὶ τὰ ῥαδίκια!!!
Χὶ χὶ χί…
Καλά, τὸν ἔχουν πάρει στὸ ψιλὸ οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα!
Ἔως καὶ πινακίδα ἔστησαν πρὸς τιμὴν τῆς …γελοιοποιήσεώς του!!!
Εὔγε Δένδια!!! Καὶ σ’ ἀνώτερα βρέ!
Νὰ σὲ δῶ νὰ τρέχῃς, νύκτα εἴπαμε, καὶ νὰ μὴ φθάνῃς… Μὲ τὰ σώβρακα… Ἔτσι;
Συνέχεια