Ὁμολογῶ πὼς τὸ Παναθηναϊκὸν Στάδιον δὲν τὸ ἔχω ἐξερευνήσῃ ὅσο θὰ ἤθελα.
Παρ’ ὅ,τι ἔχω περπατήσῃ στὰ πέριξ του, σαφῶς καὶ δὲν ἔχω πάῃ ἐκεῖ μὲ διαθέσεις ἐξερευνήσεως. Μὲ διαθέσεις περιπατητοῦ μόνον. Δυστυχῶς.
Ἄλλως τέ. σὲ ἐκεῖνο τὸ ῥημάδι τὸ σχολεῖο, οὔτε μία ἀναφορὰ γιὰ αὐτὸ δὲν εἴχαμε. Ὅ,τι μάθαμε μόνοι μας τὸ μάθαμε…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Τίποτα στὴν ζωὴ δὲν εἶναι δεδομένον.
Έχετε αναλογιστεί άραγε πόσα αγαπημένα πρόσωπα έχετε συναντήσει για τελευταία φορά και απλά δεν ξέρετε πως ήταν η τελευταία φορά;
Έχετε ποτέ σκεφθεί πως στην παραπάνω κατηγορία ανήκει ο καθένας από εμάς, όπως και εσείς φυσικά;
Κάθε στιγμή επάνω σε αυτό τον «πλανήτη» της Πλάνης, σε αυτή την μη πραγματική «Πραγματικότητα» είναι μοναδική. Τόσο μοναδική όσο και η κάθε σταγόνα του μεγάλου Κοσμικού Ωκεανού, μέρος του Οποίου είμαστε όλοι μας άλλωστε, πόσο διαφορετικοί και πόσο ίδιοι …
Ἡ Σφίγγα τῆς Αἰγίνης
Tὸ Ἀρχαιολογικὸ μουσεῖο τῆς Αἲγινας εἶναι τὸ πρῶτο Μουσεῖο τῆς Ἑλλάδος. Ἰδρύθηκε τὸ 1829 μὲ τὴ φροντίδα τοῦ Ἀ. Μουστοξύδη. Τὸ σημερινὸ κτίριο οἰκοδομήθηκε τὸ 1980 στὸν ἀρχαιολογικό χῶρο τῆς Κολώνας καὶ εἶναι δωρεὰ τοῦ Βαυαρικοῦ Συλλόγου τῶν Φίλων τοῦ Μουσείου τῆς Αἲγινας. Τὸ Μουσεῖο φιλοξενεῖ στὸ χῶρο του, ἀνάμεσα σὲ ἂλλα σημαντικὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα καὶ τὴ μαρμάρινη Σφίγγα ποὺ εἶχε στηθεῖ στὸ ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα Κολώνας πάνω σὲ ψηλὸ κίονα. Χρονολογεῖται τὸ 470-460 π.Χ.
Συνέχεια
Συνέχεια
Μάννα μέν, ἀλλά…
Ἡ εἰκόνα εἶναι συγκινητική! Θαυμάζω τὶς γυναῖκες ποὺ δὲν ἀφήνουν τὸν ῥόλο τῆς μάννας.
Ἀλλά…
Ἀλλά γιά πόσον καιρό θά μπορῇ νά κρατᾷ ἕαν βρέφος μέσα στό εὐρωκοινοβούλιο; Γιά πόσον καιρό αὐτό τό παιδί θά ἀναγκάζεται νά συναναστρέφεται μέ ὅλους τούς κάφρους τῆς Εὐρώπης;
Καί μετά;
Μετά τί;
Συνέχεια
Τὸ χωριὸ στὸ Ἰρὰν ποὺ ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνική.
ΣΑΡΟΝ: ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΟΠΟΥ ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ – SAROO: THE GREEK SPEAKING VILLAGE OF IRAN
Ταξιδεύοντας στο Ιράν, συνάντησα κάποιον που επάνω που άκουσε ότι ήμουν Έλληνας, μου είπε την ακόλουθη συναρπαστική ιστορία. Στο Ιράν, στα βουνά κοντά στη Περσέπολη, υπάρχει ένα χωριό αποκαλούμενο Σάροο (Σάρον), όπου οι άνθρωποι μιλούν Ελληνικά μέχρι σήμερα. Συνέχεια
«Πᾶμε Ἀράχωβα;»
Κι ἐκεῖ τὰ εἶδα ὅλα. Ἤ μᾶλλον, ἔχασα τὸν κόσμο μου… Κυριολεκτικῶς!
Ἔρχεται ἡ Ντίνα στὸ τραπέζι μας κι ἀρχίζει νὰ περιγράφῃ τὸ πόσο θαυμάσιο θὰ ἦταν νὰ ἤμασταν στὴν Ἀράχωβα, ὅλοι ἐμεῖς, οἱ παρευρισκόμενοι τῆς Παρασκευῆς, σὲ ἕνα ΣΑΛΕ. Γύρω γύρω τὸ χιόνι… Κρύο… Τζάκι, μουσικούλα, ὡραῖοι μεζέδες, χαμηλὸς φωτισμός, καλὴ διάθεσις, κρασί, εὐδιάθετος παρέα…. Πᾶμε λοιπόν Ἀράχωβα; Τί λέτε; Δέν εἶναι θαυμασία ἰδέα;
(Γιὰ νὰ πᾷν στὴν Ἀράχωβα οἱ συμμετέχοντες στὴν συνεστίασι τῆς Παρασκευῆς ἀπαιτοῦντο τοὐλάχιστον 5-6.000 εὐρώπουλα!!!)