«Ἡ ἀρχηγία ἑνὸς στρατεύματος Ἑλληνικοῦ ἦτον μία τυραννία, διατὶ ἔκαμνε καὶ τὸν ἀρχηγό, καὶ τὸν κριτή, καὶ τὸν φροντισή, καὶ νὰ τοῦ φεύγουν κάθε ἡμέρα καὶ πάλι νὰ ἔρχονται.
Νὰ βαστάῃ ἕνα στρατόπεδο μὲ ψέμματα, μὲ κολακεῖες, μὲ παραμύθια. Νὰ τοῦ λείπουν καὶ ζωοτροφίες καὶ πολεμοφόδια, καὶ νὰ μὴν ἀκοῦν καὶ νὰ φωνάζῃ ὁ ἀρχηγός. Ἐν ᾦ εἰς τὴν Εὐρώπη ὁ ἀρχιστράτηγος διατάττει τοὺς Συνέχεια
Είσαι γυναίκα. Περπατάς στο δρόμο. Σε βιάζουν. Πηγαίνεις στο νοσοκομείο. Βλέπεις ότι ο γιατρός είναι ο βιαστής σου. Κάθεσαι να σ’ εξετάσει; Ε, δεν κάθεσαι!
Είσαι άντρας. Περπατάς στο δρόμο. Σε ληστεύουν. Πηγαίνεις στο αστυνομικό τμήμα να κάνεις δήλωση. Βλέπεις ότι ο αστυνομικός είναι ο ληστής σου. Κάθεσαι; Ε δεν κάθεσαι.
Ε, λοιπόν, εμείς καθίσαμε και στις δύο περιπτώσεις. Στον βιαστή μας καθίσαμε να μας εξετάσει, κι εκείνος υπέγραψε μια ιατροδικαστική έκθεση που λέει ότι όχι μόνο δεν υπάρχουν σημάδια βιασμού αλλά ότι είμαστε και Συνέχεια
Ἀγάπη… Ἒρωτας… Μίσος… Ζήλεια… Τὰ μόνα ποὺ δὲν ἀλλάζουν στὸ πέρασμα τοῦ Χρόνου. Τὰ συναισθήματα· οὐράνια καὶ βασανιστικὰ..
Όταν πέθανε ο Μάκρονας, η Φίλα βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Είχε ήδη έτοιμο τον μολύβδινο κατάδεσμο, είχε γράψει εκεί αυτό που ειλικρινά επιθυμούσε, τον είχε τυλίξει προσεκτικά και σφικτά σε ρολό.
Ο Μάκρων που έφευγε πιά για τον Κάτω Κόσμο θα μετέφερε στους δαίμονες το μήνυμά της, την ικεσία της. Μόνον εκείνοι μπορούσαν πιά να την βοηθήσουν. Στην Πέλλα ήταν ήδη απομονωμένη, εγκαταλειμμένη από φίλους και γνωστούς. Περιφρονημένη από όλους και κυρίως από τον Διονυσοφώντα που ετοιμαζόταν να παντρευτεί την Θετίμα και σχεδίαζαν ήδη την τελετή του γάμου τους. Θυμήθηκε την τελευταία της συνάντηση μαζί του, μπροστά στη Θετίμα που της φάνηκε ότι χαμογελούσε ειρωνικά. Της είχε πει “ακόμη κι αν δεν υπήρχε η Θετίμα, θα προτιμούσα να παντρευτώ οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, μα εσένα ποτέ”.Η Φίλα ακούμπησε προσεκτικά το ρολό δίπλα στο δεξί χέρι του Μάκρονα, να είναι το πρώτο πράγμα που θα δώσει μόλις φτάσει εκεί κάτω, και τον κατευόδωσε.
Οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν αλλάξει δραματικά το πρόσωπο του πλανήτη και έτσι οι γεωλόγοι κάνουν λόγο για μια νέα εποχή της Γης – το Ανθρωπόκαινο
Ἔχω λειώσει ἀπὸ τὰ γέλια!
Οἱ γεωλόγοι ἀναζητοῦν τίτλους γιὰ νὰ ὀνομάσουν τὴν νέα ἐποχὴ ποὺ διανύουμε. Ἀλήθεια, ποιός τούς εἶπε πώς ἡ παλαιά τελείωσε; Καί μέ ποιά κριτήρια χωρίζονται οἱ ἐποχές τῆς διαβιώσεως τῆς Ἀνθρωπότητος ἐπί τοῦ πλανήτου; Πόσο στενά ὅρια ἔχουν καί ποιός νόμος τά ὁρίζει; Τά γνωρίζουν; Τά φαντάζονται; Ἤ οὔτε τά γνωρίζουν ἀλλά καί οὔτε τά φαντάζονται; Διότι κάπου πρὸς τὸν συνδυασμὸ τῶν δύο αὐτῶν ὑποθέσεων καταλήγω πὼς κινοῦνται….
Κι ἐπεὶ δὴ καλὸ εἶναι νὰ ἐπισκεπτόμαστε κάπου κάπου καὶ τὶς λεξοῦλες μας, μήπως κι ἀντιληφθοῦμε τὸ μέγιστον δούλεμα Συνέχεια
Εἶχα πάντα τὴν ἀπορία, διότι ἕνα τόσο εὐτελὲς ἀντικείμενον, φαινόταν τόσο καλοδουλεμένο.
Καὶ δὲν ἀναφέρομαι στὶς πλαστικές, καὶ οὐσιαστικῶς συνήθως ἄχρηστες. Ἀναφέρομαι στὶς μεταλλικὲς ἐκεῖνες ξύστρες ποὺ διατηροῦνται γιὰ μίαν ζωή!!! (Ἔχω ἀκόμη μερικὲς ἀπὸ τὸ Δημοτικό!!!)
Ο Δ. Μιχαλόπουλος περιγράφει τις επιχειρήσεις του στόλου των Βυζαντινών στην διάρκεια του καλοκαιριού και τα θερμά επεισόδια
Τὸ δρομολόγιον τοῦ πλοΐμου… Συνέχεια
