Χρονικόν.

Ἕνα μικρὸ ἀφιέρωμα ἀπὸ τὸν Βισάλτη καὶ τὴν Χλόη, στὸν μικρὸ μας κόσμο, τὸν ξεχασμένο…
Τόσο δά.. Ὅσο γιὰ νὰ τὸν νοιώσουμε!

Συνέχεια

Σὲ τρέμουν… Νὰ τὸ θυμᾶσαι αὐτό..

Καταιγίδα ξεκίνησε… Τα σύννεφα βαριά, σκεπάζουν τη μικρή ζωή μας. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καμιά μπόρα δεν μένει. Μόνο οι μπόρες του μυαλού μας γίνονται κάποτε δυνάστες και μας λυγίζουν, μας γονατίζουν και μπροστά σε έναν ανύπαρκτο θεό θέλουν να μας βάλουν να προσκυνήσουμε. Κι εμείς, τότε λυγίζουμε, τότε βογγάμε. Μα, άλλος πέρα από τον εαυτό μας δεν είναι που μας λυγίζει. Να το θυμάσαι αυτό…
 
Κομμάτια η ψυχή μας έγινε. Αναίτια μήπως;

Ὁ Ἄνθρωπος εἶναι ἕνας θεὸς δημιουργός!

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνας Θεὸς Δημιουργὸς τοῦ Ἑαυτοῦ του.

Σκεφτεῖτε πόσες δυνάμεις ἔχει ὁ ἄνθρωπος καὶ πῶς θὰ μποροῦσε νὰ τὶς χρησιμοποιήσῃ, ὥστε νὰ ὠφεληθοῦν οἱ ἄλλοι.

Ἡ δύναμις τοῦ ὀνείρου, ἡ δύναμις τῆς σκέψεως, ἡ δύναμις τοῦ συναισθήματος, τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἁφῆς, ἡ δύναμις της θελήσεως, ἡ δύναμις τῆς ἀναπνοῆς, τῆς ἐπιδιώξεως καὶ τῆς θεραπείας… Συνέχεια

Τὰ Χρυσὰ Ἔπη τῶν Πυθαγορείων.

Είναι άγνωστο ποίος έγραψε τα Χρυσά Έπη. Σίγουρα είναι Πυθαγόρεια, αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε πως τα έγραψε ο ίδιος ο Πυθαγόρας, καθότι γνωρίζομε πως δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο. Απλά εντάσσονται στην παράδοση των Πυθαγορείων.

Συνέχεια