
Ζοῦμε τὴν κάθε μας στιγμὴ σὰν νὰ εἶναι ἡ τελευταία…
Οὐδεὶς μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι θὰ ξυπνήσουμε τὸ πρωί.
Τὸ Μυστικὸ εἶναι νὰ τολμοῦμε νὰ ὑψώνουμε τὸ κεφάλι σὲ ὅλα ὅσα μᾶς κρατοῦν τὸ βλέμμα χαμηλά, ἐμποδίζοντάς νὰ θωροῦμε τὸν προορισμό μας… τὰ ἄστρα.
Καὶ χωρὶς Ἀφέντες… ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ !!!
Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ὑλοποιήσουμε ποτὲ τὰ ὄνειρά μας, θὰ ἔχουμε ζήσει, ἔστω γιὰ λίγο, στοὺς Μαγικοὺς Ὀνειροκόσμους τῆς Ὑπάρξεως.
Συνέχεια
Ἤ ὅλοι μαζὺ θὰ σωθοῦμε! Ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸν δικό σου τρόπο πιά! Μὲ τὸν δικό μου!
Δὲν τὸ ἔχω δεῖ, ἀλλὰ περίπου ξέρω τὴν ὑπόθεσιν.. (Νὰ δῶ πότε θὰ τὸ προλάβω κι αὐτό…)

Καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξουν ποτέ!