Κλείνοντας κάθε παράθυρο στὸ παρελθόν, ἀνοίγεις τὶς πῦλες τοῦ Αὔριο.

στιγμές… κάποιες ἡμέρες… κάποιον μῆνα… κάθε χρόνο…
Θυμᾶσαι…
Ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὸ προσωπεῖο τοῦ Πολέμου καὶ ἀφουγκράζεσαι τὸν Ἄνεμο, ἀφήνοντας τοὺς ψιθύρους Του νὰ σοῦ θυμήσουν ἡμέρες ἀλλοτινές… ὅταν ἔπαιρνες τὴν στροφὴ τοῦ δρόμου ποὺ τώρα πιὰ ξέρεις ποῦ βγάζει. Συνέχεια

Ὁ ἥλιος ποὺ θὰ ἀνατείλλῃ θὰ εἶναι ὁλόλαμπρος!

Παίζουμε!
Ναί, πρέπει νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε, παίζουμε!
Παῖκτες ἐμεῖς, παῖκτες καὶ οἱ ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀόρατοι ἀντίπαλοι!
Διόλου ἀνώνυμοι!
Διόλου ἀνίκητοι!
Κάτι τοὺς τάραξε.. .Κάτι πάει νὰ τοὺς ξεφύγει, ἄν κι ὅλα τὰ ἔχουν ὀργανώσει θαυμάσια!
Κάτι φοβοῦνται… Καὶ εἴμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχή…
Εἴπαμε, βλέπουμε μόνον τὴν κορυφὴ τοῦ παγόβουνου!
Ἀλλὰ κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο….
Τὸ παγόβουνο εἶναι μεγάλο… 
Τεράστιο!
Γιγαντιαῖο… Κι ἔχει καρδιά! 
Κι ἐμεῖς πλέον ἐκεῖ στοχεύουμε! Στὴν καρδιά του… Συνέχεια

Αὐτὸ ποὺ ἔγινε στὴν Ὀλυμπία…

Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ πραγματικότης μας!
Αὐτὴ ἡ πανέμορφη τελετή, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ μοναδικὸς τρόπος ἐκφράσεώς μας!
Αὐτὸ ποὺ  ζήσαμε ὅλοι, ἄλλοι ἀπὸ κοντὰ κι ἄλλοι ἀπὸ μακρυά, θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἀρχὴ γιὰ πολλὰ ἄλλα…
Καὶ θὰ εἶναι! Συνέχεια

Ἀπλῆ ἀναλογική; Τί εἶναι αὐτό;

Θεωρητικῶς αὐτὸ θὰ ἦταν ἕνα δικαιότερον σύστημα στὴν «δημοκρατία» μας, γιὰ τὸν τρόπο κατανομῆς τῶν ἑδρῶν!
Βέβαια, τὰ κουδουνισμένα, κάθε παρατάξεως, ἔχουν λάβει (ἀπό ποῦ ἄρα γέ;)   τήν ἐντύπωσιν πώς ἡ βολὴ εἶναι τσιφλίκι τους.
Κι ὄταν ἕνας τσιφλικᾶς ὁμιλῇ, τότε ὅλοι πρέπει νὰ τὸ βουλώνουν!
Εἶναι ὅμως ἔτσι; Συνέχεια

Ἀνατέλλων χρόνος.

Κάποιαν στιγμή…
Κάποια μαγικὴ κουκκίδα στὴν κυκλικὴ εὐθεῖα τοῦ Χρόνου…
Αὐτὸς σταματᾶ νὰ κινεῖται…
Καὶ τότε ἡ Κατάδυσις γίνεται ἐνστικτωδῶς.
Χωρὶς ἀνάσα βουτᾶς στὰ Βάθη τοῦ Χάους…
Στὰ κατασκότεινα Ἐρέβη τῆς Ὑπάρξεως. Συνέχεια

Δὲν ξεχνῶ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων!

Διεκδικοῦμε διεθνῆ ἀναγνώρισιν καὶ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΙΝ  τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου!
Τὸ δικαιούμαστε!
Τεράστιες ἐκτάσεις σπαρμένες μὲ πτώματα!
Παιδιά, γυναῖκες, ἄντρες…
Ἄλλοι σφαγμένοι, δίχως κεφάλια, χέρια, πόδια, γεννητικὰ ὄργανα, αὐτιά, μαστούς…
Ἄλλοι ξεκοιλιασμένοι καὶ βιασμένοι μὲ τοὺς χειρίστους τρόπους ποὺ δύναται νὰ βάλῃ ὁ πιὸ διεστραμμένος ἀνθρώπινος νοῦς!
Ἄλλοι, λίγοι, ζωντανοί, τσακισμένοι, ῥημαγμένοι, ἄθλια ῥημάδια μίας πάλαι ποτὲ φυσιολογικῆς ζωῆς…
Κι ὅλα αὐτὰ διότι τοὺς ἠρνήθησαν τὸ δικαίωμα στὴν ζωἢ καὶ στὴν ἐλευθερία!
Τὸ δικαίωμα στὴν αὐτοδιαχείρισιν! Συνέχεια