Νέα γραμματικὴ κι Ἑλληνισμός.

Αγαπητοί συνάδελφοι.
Όπως θα θυμόσαστε, ήμουν εκείνος που άνοιξε το θέμα με τα νέα βιβλία Γραμματικής Ε’  και ΣΤ’ Δημοτικού, όπου τα περιβόητα πέντε φωνήεντα και οι προεκτάσεις τους για το μέλλον της γλώσσας, με το άρθρο μου “Πάρεξ ελευθερία και γλώσσα”.  Εκφράστηκαν πολλές απόψεις, από ειδικούς και μη, ήλθαν στο φως προσπάθειες ομαδικών φορέων για τη γλώσσα, καταστρώθηκε σχέδιο δράσης και από τα μέλη του φόρουμ μας.

Στο μεταξύ παρενέπεσαν και άλλα, συνδεόμενα άμεσα και έμμεσα με τη γλώσσα:
Συνέχεια

Τὸ project τῆς ἐλιᾶς.

Μας μένει μόνο στη ζωή μια γλώσσα μια πατρίδα
Η μόνη μας παρηγοριά και η στερνή ελπίδα
(Ν. Γκάτσος)

«Τι αφασικό μαλάκιο»» είναι τούτο πάλι, θα ξεφώνιζε ο Κώστας Ζουράρις. Και θα λέγαμε: ο τρελός… Γιατί ή θα το ειπείς μέ­σα στο όλο κλίμα της γλώσσας αγγλικά ή στα ελληνικά. Και γιατί πάλι τι σημαίνει αυ­τό; Άγγλος γεωπόνος είσαι; Αλλιώς κά­νεις Καραγκιόζη με την ελιά και τα πρότζεκτ.

«Το πρότζεκτ της ελιάς» λοιπόν ήταν η άσκηση. Να κάνουν, το πρότζεκτ της ελιάς. Και το παιδί μ΄ άφηκε άγαλμα. Με μαρμάρωσε. Το πρότζεκτ της ελιάς ήθελε η δασκάλα του και με «κούφανε».

Τι λες παιδάκι μου; Μην έκανες, καμάρι μου, λάθος;

Και στο τετράδιο το είχε γραμμένο έτσι ακριβώς… Μοναχούλι του. Ένα-ένα τα γραμματάκια στρογγυλά και καθαρά. Αντιγραφή από τον πίνακα, όπως είπε, που τό ΄γραψε η δασκάλα τους. Και μ΄ αγ­γλικά γράμματα.

Συνέχεια

Ὑπέγραψε ἢ ὑπόγραψε;

 

Νάτη και η τηλεδιαφήμισις του ΒΗΜΑτος για το ένθετον που μάς μαθαίνει τα ορθά (του ποδαριού δηλαδή) ελληνικά! Δεν το έχω διαβάσει το ένθετον (αν και είμαι καχύποπτος καθώς όσον περισσότερον κάποιος καταστρέφει την Ελληνικήν, τόσον περισσότερον διαφημίζεται) απλώς ένα σχόλιον επί του διαφημιστικού διλήμματος:
Υπέγραψε ή υπόγραψε; (ποία είναι η σωστή προστακτική).

Τα διλήμματα είναι συνήθως εγκλωβιστηκά καθώς καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ δύο προεπιλεγμένων λύσεων. Μερικά μάλιστα νήπια που μόλις έχουν αρχίσει να ομιλούν, επηρεάζονται και από την σειρά των λέξεων. Π.χ.:
Ερ. «Ποίον αγαπάς περισσότερον; Τον πάππον ή την γιαγιά;»
Απ. «Την γιαγιά»
Ερ. «Ποίον αγαπάς περισσότερον; Την γιαγιά ή τον πάππον;»
Απ. «Τον πάππον».

Η σωστή απάντησις στο «Υπέγραψε ή υπόγραψε» κατά την άποψιν μου είναι:
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Το σωστόν είναι:  Συνέχεια

Τὸ βερέμι, τὸ δραγώνα, τὸ ῥεπούσι, τὸ μπαμπινιώτι, τὸ διαμαντοπούλου…

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου. Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.

Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996), στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ».
(Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση…).


Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Νι»; Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας; Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.

Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν !! (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ», δηλ. εκεί Συνέχεια

Γιατί ἄν τί κι ὄχι ἀντί;

Γιατί;
Ὄχι, δὲν θέλω νὰ τυραννήσω κάποιους.
Τὸ μόνον ποὺ θέλω εἶναι νὰ μάθω!!! Μόνον νὰ μάθω!

Οἱ παπποῦδες μας κάποτε, πολὺ κάποτε, ἔγραφαν μὲ κεφαλαῖα. 
Γιατί ἔγραφαν ἔτσι; Πῶς κατάφερναν καί διάβαζαν τά σημεῖα στίξεως, τά πνεύματα καί τούς τόνους; Γιατί ἐμεῖς ὅταν βλέπουμε κάτι σάν αὐτό:

Συνέχεια

Εἶναι ἡ σανσκριτική ἀπόγονος τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης;

Τὸ τί πιστεύω ἐγὼ δὲν ἔχει καὶ τόσο μεγάλη σημασία. 
Σημασία ἔχει ἡ πραγματικότης καὶ οἱ ἀποδείξεις. 
Ἐὰν γιὰ παράδειγμα ἔχουμε σύγκρισι γλωσσῶν, πολιτισμῶν ἤ  διαφορετικῶν περιόδων, ὅπως ὀρθὰ ἀναφέρεται στὸ παρακάτω κείμενον, τότε σὲ καμμία τῶν περιπτώσεων δὲν μποροῦμε νὰ συζητᾶμε γιὰ συγκρίσιμα εἴδη. Ἀναφερόμαστε πάντα σὲ διαφορετικὰ εἴδη καὶ κατ’ ἐπέκτασιν σὲ μὴ συγκενικὲς σχέσεις, τοὐλάχιστον σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴν γλῶσσα. 
Συνέχεια