Πρὸ τοὐλάχιστον σαράντα ἐτῶν, ἕνας φίλος, ἐσπούδαζε στό οἰκονομικό Θεσσαλονίκης. Τότε περίπου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τῆς φοιτητικῆς λέσχης ἀπό τὸν «δικτάτορα» Παπαδόπουλο. (Τὰ εἰσαγωγικά θὰ τὰ καταλάβετε παρακάτω γιατί μπαίνουν!)
Ὀ φίλος μου, ἀριστερός τότε καὶ γνωστός, εἶχε, μαζὺ μὲ ἀρκετοὺς συμφοιτητές του, καταλήξει στήν κοινή ἀπόφασι νὰ αἰτηθοῦν ἀπό τὴν κυβέρνησι, σχετικῶς μὲ ἕνα ζήτημα σημειώσεων. Ἀλλά πῶς νὰ πλησιάσῃς τὸν «δικτάτορα»; Πῶς νὰ τοῦ μιλήσῃς;




