Δὲν ἦταν τυχαία ἡ ὀκταετία Σημίτου, εἶχε ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς ὑποβολῆς καὶ τῆς ἐπιβολῆς.
Μέσα Μαζικῆς ἐξαπατήσεως σὲ 24ωρη ὑπηρεσία παρόμοια δεν εἶχε γνωρίσει ὁ τόπος οὔτε στὴν ἑπταετία.
Δημοσιογράφοι σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν ὅποιον ἐξέφερε ἀντίθετο γνώμη.
Ἡ διαπλοκὴ εἶχε γίνη ἀποδεκτὴ ἀπὸ μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ. Ἐνθυμοῦμαι φτωχὸ ἄνθρωπο νὰ μοῦ ἐξιστορῇ μετὰ ἀπὸ κάποιαν ἐπίσκεψη σὲ μίαν ΠαΣοΚικὴ ἡμερίδα, τὴν πολυτέλεια τῶν ΠαΣοΚων, λέγοντας μὲ καμάρι ὅτι ἐμπρός τους οἱ νεοδημοκράτες ἤταν «φτωχομπινέδες» (ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέω). Συνέχεια
Παρὰ πολὺς κόσμος μπερδεύει συστηματικὰ τὸν Καρανίκα μὲ τοὺς Καρανίκες. Ὅταν λέμε καὶ γράφουμε «Καρανίκας» ἐννοοῦμε σχεδὸν πάντα Καρανίκες. Καὶ αὐτὸ ἀρκετοὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν.
