
Δὲν εἶναι καινούργιο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀφορμὴ τῆς προσφάτου δημοσιότητος ἀξίζει νὰ τὸ ποῦμε.
Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ καμμιὰ ὀργάνωσις δημοσιοϋπαλλήλων, ἀπὸ καμμιὰ πηγὴ ποὺ τοὺς ἐκφράζει ἄμεσα ἢ ἔμμεσα, δὲν ἀκούγεται τὸ παραμικρὸ γιὰ τοὺς «συναδέλφους» μὲ τὰ πλαστὰ πτυχία, (ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους «συναδέλφους», ποὺ μὲ τὴν ἰδιότητα τῶν ἐκπροσώπων τῶν κρατικῶν ἀρχῶν τὰ ἐμοίραζαν), κάτι, ἔστω καὶ γιὰ τοὺς τύπους, γιὰ τὴν τιμὴ τῶν ὅπλων, μᾶς δίνεται τὸ δικαίωμα νὰ τοὺς θεωροῦμε ὅλους ἰδίους. Συνέχεια