Ἔχω νὰ κάνῳ μιὰ πρόταση….
Γιὰ ὅσους ζοῦν βέβαια στὴν Ἀθήνα…
Μιὰ ἐπίσκεψις στὸ Νοσοκομεῖο Παίδων, ἐκεῖ ποὺ φιλοξενοῦνται ἐγκαταλελημένα παιδάκια καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἐπιτρέπεται νὰ βγοῦν γιὰ κούνια, οὔτε στὸ προαύλιο τοῦ νοσοκομείου. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: Ζῶ καὶ Δρῶ
Ἐὰν ΟΛΟΙ μας τολμούσαμε νὰ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ δικαίου…
Ὁ κόσμος μας θὰ ἦταν πολὺ καλλίτερος.
Πάρα πολὺ καλλίτερος. Συνέχεια
Πρῶτοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πράττουν γιὰ τὸ καλὸ τῶν ἄλλων…
Αυτή η επιφανειακότητα που πηγαίνει χέρι-χέρι με τη σοβαροφάνεια… και συμβαδίζει με την ηλιθιότητα, την ανειλικρίνεια την υστεροβουλία και την κακία, μου προκαλεί πάντα έκπληξη αλλά όχι γιατί υπάρχει (και σε μεγάλες δόσεις) αλλά γιατί μπαίνει μέσα σε ορισμένα άτομα που δεν το περιμένω και τους κυριεύει… μετατρέποντάς τους από ανθρωπάκια (που στην αλήθεια είναι) σε υπανθρώπους!
Το να σκέφτεται και να εκφράζεται κάποιος με επιφανειακότητα δεν είναι απλά θέμα επιπολαιότητας αλλά θέμα θεωρήσεως και ως τέτοιο είναι θέμα «ουσίας» που χαρακτηρίζει την σκέψη αυτού του ατόμου και τον ορίζει ως ανθρωπάκι… Τα ανθρωπάκια όμως αν μη τι άλλο έχουν το «σθένος» να πουν την επιφανειακή βλακεία τους μπροστά σου και έτσι τουλάχιστον πρέπει να τους αναγνωριστεί η ειλικρίνεια (της χυδαιότητας).
Στιγμὲς ἀνθρωπιᾶς…
Μπροστά μου περπατάει έναν άνδρας, σπορ ντυμένος γύρω στα 45, μπορεί και μικρότερος. Στην γωνία είναι μια γυναίκα, καλοβαλμένη και σχεδόν καλοντυμένη γύρω στα 40, και δίπλα της ένα παιδάκι γύρω στα 10. Μόλις περνάει από δίπλα της ο άνδρας εκείνη τον πλησιάζει και του λέει:
– «Κύριε δεν θέλω χρήματα, δεν ζητιανεύω, μπορείτε να μου πάρετε ένα καρβέλι ψωμί από τον φούρνο;» (είναι δίπλα). Συνέχεια
Ἄς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ…
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἄνθρωποι, συνήθειες ἤ καταστάσεις.
Γνωρίζω πάντα, μέσα μου, τὸ τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν μὲ βοηθᾶ στὸ νὰ γίνῳ καλλίτερος καὶ χρησιμότερος ἄνθρωπος.
Ἴσως νὰ εἶναι κάποιες σχέσεις μου μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν προάγουν τὸν σεβασμό…
Ἴσως κάποιες συνήθειές μου, ποὺ μοῦ περιορίζουν τὸ ὀπτικὸ πεδίον…
Μὰ ἴσως πάλι νὰ εἶναι κάποιες καταστάσεις ποὺ μὲ βαλτώνουν καὶ μὲ καθιστοῦν ἀδύναμο…
Ὅλα τὰ ξέρω… Ὅλα τὰ κατανοῶ… Ὅλα τὰ βλέπω…
Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶμαι μόνον ἐγὼ αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποφασίσῃ νὰ τὰ σταματήσῃ.
Ἄς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ… Συνέχεια
Καιρὸς νὰ ξεκινήσουμε τὸ κτίσιμο μίας νέας Ἑλλάδος.
«…Ὅπως ὁ ἀρχιτέκτονας ἀρχίζει τὸ σχέδιο ἑνὸς νέου κτίσματος μὲ τέσσερεις ἀπλὲς γραμμὲς οἱ ὁποῖες ὁρίζουν ἁδρᾶ τὰ ὅρια τοῦ νέου κτιρίου, ἔτσι, πιστεύω πὼς καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἀρχίσουμε τὸ κτίσιμο μιᾶς νέας ἐποχῆς γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
Βασισμένοι στὶς κοινές μας ῥίζες, στὴν ἀμοιβαία κατανόηση, στὴν ἀλληλεγγύη, τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν συνάνθρωπό μας καὶ ἐπάνω ἀπὸ ὅλα στὴν ἀπόλυτη ἀνάγκη μας νὰ ἐξασφαλίσουμε τὰ ἐχέγγυα ἐνὸς καλλιτέρου μέλλοντος γιὰ τὶς ἐπόμενες γενιές…» Συνέχεια