Εἶναι ἔτσι δομημένος ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος τελικῶς, ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ὑποχρεωτικῶς στὸ νὰ ἐπιχειρῇ κάπου νὰ ἐνταχθῇ, γιὰ νὰ αἰσθάνεται ἀσφαλής. Κι ἔτσι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, διαρκῶς ἐπιχειροῦσε νὰ διαβιῇ ὡς μέλος κάποιας ὁμάδος. Στὸν τόπο μας αὐτὸ ἔχει ἐκφρασθῆ μὲ πολλοὺς τρόπους, μὰ κυρίως μὲ τὴν τοπικότητα. Μίαν τοπικότητα ποὺ χάσαμε μὲ τὴν … Συνέχεια
Τί νά γνωρίζουμε; Τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἀπὸ τὸ ποιοὶ εἴμαστε ἔως τὸ τὶ δυνάμεθα νὰ πράξουμε. Ἀπὸ τὸ ποῦ ξεκινήσαμε ἔως τὸ ποῦ ὀφείλουμε νὰ φθάσουμε. Ἀπὸ αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε ἔως αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε, ἀποδεικνύοντας καὶ μόνον, νὰ πιστεύουμε.
Ἡ ὀπτική μας, διαρκῶς, ὅταν περιορίζεται μέσα στὰ ὅσα μᾶς ὑποδεικνύονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες καὶ ἀπὸ τὴν «κοινὴ γνώμη», καταντᾶ φιλτραρισμένη καὶ τελικῶς ἐλεγχομένη. Ἡ μεγαλυτέρα κατάκτησίς μας ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἄρνησίν μας νὰ παραμείνουμε μέσα στὰ «καλούπια» ποὺ οἱ πολλοὶ θεωροῦν ὡς ἀδιαπραγμάτευτα.
Ἡ ἀναποφασιστικότης εἶναι ἕνα ἄστοχο στροβίλισμα τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων, ποὺ δὲν παίρνουν καμμία κατεύθυνσι καὶ μένουν παγιδευμένες μέσα στὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό.
Γιὰ τὰ εὔκολα καὶ τὰ δύσκολα. Γιὰ τὰ ὡραία καὶ τὰ ἄσκημα. Γιὰ τὰ σημαντικὰ καὶ τὰ ἀσήμαντα.
Τὰ ἀληθοφανῆ μᾶς καταστρέφουν καὶ μᾶς ἀποκοιμίζουν. Μᾶς παραπλανοῦν, πολὺ προσεκτικά, πείθοντάς μας πὼς πρέπει σὲ πολλούς, πάρα πολλούς, τομεῖς νὰ μείνουμε στὰ τετριμμένα, δίχως νὰ τὰ ἀμφισβητοῦμε. Μᾶς γεμίζουν ἐλπίδες καὶ στρεβλὲς εἰκόνες γιὰ τὴν πραγματικότητα.
