Λιμάνι Πατρῶν. Δεκαετία τοῦ 1930.
Γίνε φωτιά…!!!
Γίνε κομμάτι τοῦ δρόμου… Γίνε ὁ δρόμος… Μὴν φοβηθῇς τὸ ἄγνωστον… Μὴν τρομάξῃς ἀπὸ τὴν ὁρμή του.. Μὴν πισωγυρίσῃς ἀπὸ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης…
Νέα ἡμέρα… Νέα ἑβδομάδα…
Νέα ἡμέρα, νέα ἑβδομάδα, ἄλλη μέρα, ἄλλη ἑβδομάδα, ἄλλα δεδομένα… Ἀχαρτογράφητα νερά…
Χαθήκαμε στίς ψευδο-ἐμμονές μας;
Ἔ καί; Ὅλοι δέν τό παθαίνουν; Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν ἔχουμε ψευδο-ἐμμονές. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ ἐὰν μποροῦμε νὰ τὶς ἐγκαταλείψουμε, ὅταν αὐτὲς καταῤῥίπτονται. Κι εὐτυχῶς, ὅλο καὶ περισσότεροι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πράγματι, ὅσο κι ἐὰν ξεβολεύονται, τὶς ἐγκαταλείπουν γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ σπάσουν μερικὰ ἀπὸ τὰ δεσμά τους.
Ἡ Εὐτυχία μέσα μας κρύβεται…
Καὶ παντοῦ εὑρίσκεται ἡ εὐτυχία καὶ πουθενά, γιατὶ ἡ εὐτυχία μοιάζει σὰν τὶς ἀλγεβρικὲς ἐκεῖνες ἐξισώσεις, ποὺ εἶτε ἔχουν πολλὲς λύσεις, εἴτε καμμιὰ γι’ αὐτὲς λύσις δὲν ὑπάρχει.
Χαζὸς λαὸς ποὺ δὲν πρέπει νὰ γνωρίζῃ τὰ αἴτια τῶν δεινῶν του…
Πυρκαϊές… Νεκροί… Ἄστεγοι… Καταστροφὲς δίχως ἀρχὴ καὶ τέλος… Μαυρίλα καὶ σκοτεινιὰ παντοῦ…