Κάθε ἡμέρα καὶ ἕνα βῆμα.
Νὰ μὴ περάσῃ κάποια ἡμέρα ποὺ νὰ σταθοῦμε ἀκίνητοι.
Νὰ μὴ μένουμε ἀδρανεῖς… Συνέχεια →

Ποὺ μᾶς ἀνακόπτει τὸν δρόμο, γίνεται πολλὲς φορὲς αἰτία ἀλλαγῆς κατευθύνσεως ἤ ἀκόμη καὶ ἀκινητοποιήσεως.
Ὅμως ἕνα ἐμπόδιον, ὅσο μεγάλο κι ἐὰν εἶναι, θὰ ἔπρεπε νὰ λειτουργῇ ὡς μέσον μαθήσεως κι ὄχι ὡς ἀφορμὴ θυμοῦ, ὀργῆς καὶ ἴσως παραιτήσεως. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς στὴν ζωή μας διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε πάρει …λάθος δρόμο.
Δρόμο ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅ,τι μᾶς κάνει κακό, τελικῶς μᾶς πονᾶ πολὺ ἡ παραμονή μας σὲ αὐτόν.
Ὅμως ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά… Ποτέ…
Μποροῦμε πάντα νὰ ἐπιστρέψουμε λίγο πίσω, στὸ σταυροδρόμι μίας ἐπιλογῆς μας, ποὺ ἀπεδείχθη …ἀνάποδη,  καὶ νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐπαναξετάσουμε τὰ δεδομένα μας. Ἀκόμη ἴσως καὶ νὰ τὰ ἀλλάξουμε. Συνέχεια →

Ἕνα χέρι ποὺ σὲ χαϊδεύει δὲν εἶναι πάντα γιατὶ σὲ ἀγαπάει…
Ὅπως καὶ ἔνα χέρι ποὺ σὲ κτυπᾶ δεν εἶναι γιατὶ σὲ μίσει. Συνέχεια →

Ἀλλὰ πρῶτα νὰ τὴν ἀνακαλύψουμε.

Γιὰ νὰ ἀνακαλύψῳ τὴν ὀμορφιὰ μέσα μου ἀπαιτεῖται νὰ σταθῷ καὶ νὰ συνομιλήσῳ μὲ τὸν ἑαυτόν μου.
Ἀπαιτεῖται νὰ τὸν γνωρίσῳ, νὰ τὸν ἐκτιμήσῳ καὶ νὰ τὸν ἀγαπήσῳ.
Ἀπαιτεῖται νὰ σεβασθῶ αὐτὸ ποὺ ἤδη εἶμαι καὶ μετὰ νὰ ἐπιλέξω αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι.
Εἶναι διαδρομὴ δύσκολος, ἐπίπονος, ἀνηφορικὴ ἀλλὰ πανέμορφος. Συνέχεια →