Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ νὰ νοιώσῃ ὅλα του τὰ συναιασθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό.
Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα σὲ αὐτὰ ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελᾶ, κλαίει.
Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Οὐδὲ ἕνα παιδὶ γεννιέται μὲ προγραμματισμένα τὰ συναισθήματά τους. Ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει.
Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί νὰ δείχνῃ τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί θὰ νοιώσῃ ἐνοχὴ καὶ φόβο, ποιὸν καὶ τί νὰ μισῇ… Συνέχεια
Οἱ σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, θεωρητικῶς, ὑπάρχουν διότι οἰ μετέχοντες σὲ αὐτὲς ΘΕΛΟΥΝ νὰ ὑπάρχουν.
Ὑπάρχουν δύο τρόποι γιὰ νὰ δῇ κάποιος τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους.
Μόνοι αἰσθάνονται, καὶ εἶναι, ὅλοι οἰ συνάνθρωποί μας ποὺ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ νὰ …ἀπολαύσουν τὴν σχέσιν τους μὲ τοὺς ἐαυτούς τους.