Συναισθηματικὲς περιλήψεις

Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ νὰ νοιώσῃ ὅλα του τὰ συναιασθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό.
Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα σὲ αὐτὰ ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελᾶ, κλαίει.
Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.

Οὐδὲ ἕνα παιδὶ γεννιέται μὲ προγραμματισμένα τὰ συναισθήματά τους. Ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει.
Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί νὰ δείχνῃ τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί θὰ νοιώσῃ ἐνοχὴ καὶ φόβο, ποιὸν καὶ τί νὰ μισῇ… Συνέχεια

Ἐξηρτημένες σχέσεις;

Οἱ σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, θεωρητικῶς, ὑπάρχουν διότι οἰ μετέχοντες σὲ αὐτὲς ΘΕΛΟΥΝ νὰ ὑπάρχουν.
Εἶναι ὅμως πράγματι ἔτσι;;;

Οἱ περισσότερές μας σχέσεις εἶναι σχέσεις συμβάσεως κι ὄχι καρδιᾶς.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς διατηροῦμε σχέσεις στὴν ζωή μας ὄχι διότι τὸ θέλουμε, ἀλλὰ διότι …«ἔτυχε»!
Στὶς περισσότερες μάλιστα ἐξ αὐτῶν ἐνυπάρχει καὶ ἡ ἐξάρτησις. Συνέχεια

Δίδω καί παίρνω;;;

Ὑπάρχουν δύο τρόποι γιὰ  νὰ δῇ κάποιος τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους.
Ἡ μία ὀπτικὴ ἀφορᾶ καὶ στηρίζεται στὴν ἀνταποδοτικότητα.
Ἡ ἄλλη ὀπτικὴ ἀφορᾶ καὶ στηρίζεται στὴν …ἀνθρωπιά.

Εἶναι πολὺ λεπτὲς οἱ ἰσοῤῥοπίες ποὺ ἀφοροῦν σὲ αὐτὲς τὶς δύο ὀπτικές, μὰ ὅλα ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὸ πῶς ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ζωή μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ τὴν βιώνουμε. Ἡ μικρὴ λεπτομέρεια, ποὺ κάνει καὶ τὴν διαφορά, εἶναι στὸ πῶς βλέπουμε ΕΜΕΙΣ τὴν δική μας ζωή. Συνέχεια

Ἀσκούμενοι σὲ θαῤῥαλέες πράξεις, γινόμαστε θαῤῥαλέοι…

Ἀσκούμενοι σὲ πράξεις μετριοπαθεῖς γινόμαστε μετριοπαθεῖς καὶ ἀσκούμενοι σὲ πράξεις θαῤῥαλέες γινόμαστε θαρραλέοι.
Ἀριστοτέλης

Εἶναι ἡ ὥρα νὰ ξυπνήσουμε πρῶτα μέσα μας, νὰ ἀρχίσουμε νὰ λειτουργοῦμε μὲ τὶς ἀξίες μας καὶ ὄχι μὲ τοὺς φόβους μας, νὰ νοιαζόμαστε περισσότερο ὁ Συνέχεια

Μοναξιά ἤ μοναχικότης;;;

Μόνοι αἰσθάνονται, καὶ εἶναι, ὅλοι οἰ συνάνθρωποί μας ποὺ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ νὰ …ἀπολαύσουν τὴν σχέσιν τους μὲ τοὺς ἐαυτούς τους.
Κάτι ποὺ φυσικὰ ΔΕΝ συμβαίνει μὲ τοὺς μοναχικοὺς ἀνθρώπους.
Διότι οἰ μοναχικοὶ ἄνθρωποι ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ νὰ σιωποῦν καὶ τελικῶς νὰ …σκέπτονται κάπως …περισσότερο!!! Συνέχεια

Μήπως τό παιδί μέσα μας μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσῃ καλλίτερα;

Ἐξελισσόμαστε καὶ προχωροῦμε γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ χαμογελᾶμε καὶ νὰ ἀγαπᾶμε ἁγνᾶ, νὰ κυττάζουμε τὸν κόσμο μὲ περιέργεια καὶ ἐνδιαφέρον, νὰ χαιρόμαστε μὲ τὸ παραμικρό, νὰ περπατᾶμε ἀνάλαφρα καὶ ἐλεύθερα, σὰν τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Συνέχεια