Ἤ πονᾶμε τόσο ὅσο νά τό …ἀντέχουμε;

Τὰ συνδρομά μας πολλὰ καὶ ἀκόμη περισσότερες οἱ ἐμμονές μας.
Καταντήσαμε νὰ λατρεύουμε τοὺς δυνάστες μας, τοὺς γενοκτόνους μας ἢ καὶ σκέτο τοὺς ἐχθρούς μας ὡς …θεούς μας. Συνέχεια →

Τὸ δυσκολότερον, ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ πράξουμε, εἶναι τὸ νὰ παραμένουμε διαρκῶς …μαθητές!!!
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς λοιπόν τολμοῦν νά ξεπεράσουν τίς ὁποίες πεποιθήσεις τους καί νά λειτουργήσουν ὡς παιδιά, πού διαρκῶς ἐρωτοῦν γιά νά μαθαίνουν; Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἀντέχουν νά ἀφήσουν πίσω τους τήν …ἐνηλικίωσίν τους καί νά διδαχθοῦν ἀπό τά πάντα καί τούς πάντες; Συνέχεια →

Τὰ ὄνειρα ἀπὸ μόνα τους δὲν ἀλλάζουν τὸν κόσμο μας.
Ἀπαιτεῖται νὰ συνοδεύονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ δεσμευθοῦν γὰ τὴν πραγματοποίησίν τους. Ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἀλλάξῃ χρειάζεται ὀνειροδόμους ποὺ θὰ ἀποφασίσουν νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ὄμορφα καὶ  τὰ χρήσιμα ὄνειρά τους, συνήθως μόνοι τους.
Καὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐπαναδημιουργοῦν τὸν κόσμο μας κάθε στιγμή, ποὺ ἀλλάζουν κάτι, μικρὸ συνήθως καὶ ποὺ μποροῦν νὰ σηκώσουν τὴν εὐθύνη τῶν ἐπιλογῶν τους. Συνέχεια →

Τὸ ἀστεῖον (ὅσο καὶ τρομακτικόν!!!) τῆς καθημερινότητός μας εἶναι πὼς μόνον οἱ μὴ ἔχοντες Ἀρετὴ προβάλλονται, ἀναδεικνύονται καὶ ἐπιβάλλονται στοὺς γύρω τους, μὲ ὅλο καὶ πιὸ θρασεῖς τρόπους.
Τὸ τρομακτικὸν δὲ τῆς ὑποθέσεως εἶναι πὼς ἐπὶ πλέον ἔχει παγιωθῆ ἡ ἄποψις πὼς πάντα θὰ κρατοῦν τὰ ἡνία τοῦ κόσμου μας αὐτὰ τὰ κατακάθια, καταδεικνύοντας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνισοῤῥοπία τῶν ὀλίγων, ἐπὶ προσθέτως καὶ τὴν ἡττοπάθεια τῶν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ παγιώνοντας μίαν μεμψιμοιρία καταστροφικὴ γιὰ τὴν λογική μας. Συνέχεια →

Τὸ δάκρυ, τὰ δύσκολα, τὰ ἀνάμεικτα καὶ πολυσύνθετα προβλήματα ἦσαν πάντα στὸν πλανήτη κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, καλούμεθα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε. Ἐὰν ἐπιτρέπαμε σὲ καταθλίψεις καὶ σὲ αὐτοκτονικὲς τάσεις νὰ μᾶς καταβάλλουν, εἶναι βέβαιον πὼς ἀπὸ αἰῶνες πρὶν θὰ εἶχε σβήση ἡ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν διστάσουν νὰ ἐξακολουθήσουν, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ φρικτὲς γενοκτονίες, κάποιοι σημαίνει πὼς ΟΛΟΙ μας μέσα μας κουβαλᾶμε ἀστείρευτες πηγὲς δυνάμεως, ποὺ ἀξίζει, σὲ κάθε δυσκολία μας, νὰ τὶς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τὶς ἐλευθερώνουμε. Διότι ὁ ἄνθρωπος στὰ δύσκολα συνήθως εἶναι …μόνος του.
Καὶ μόνον στὰ δύσκολα ἀποδεικνύεται ἡ ἀποφασιστικότης του νὰ ζήσῃ, ἤ ὄχι. Συνέχεια →

Ποὺ μᾶς λείπει… Συνέχεια →