Ἡ μεγάλη μου ἀγάπη εἶναι οἱ …ἀναμνήσεις μου.
Τὰ βιώματά μου.
Ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα.. Κι αὐτὴ ποὺ θὰ ζήσω…
Μὲ ὅλα τὰ λάθη μου καὶ τὰ ὀρθά μου.
Τὸ μεγαλύτερό μου ὅμως ἀπόκτημα εἶναι ὁ ἑαυτός μου.
Σύντροφος, φίλος, ἀδελφός…
Ἐκεῖ πάντα, ἄλλοτε σοβαρός, ἄλλοτε ἀστεῖος, ἄλλοτε στὸν …κόσμο του…
Μὰ πάντα μαζύ μου….
Πῶς θά μποροῦσα λοιπόν σήμερα νά τόν περιγελάσω; Ἤ νά τόν γελοιοποιήσω; Ἤ ἀκόμη καί νά τόν ἀπαξιώσω;
Ἔχω πολλὰ νὰ συζητήσω μαζύ του… Συνέχεια
Εἶχα μίαν συζήτησι μὲ κάποιον φίλο πρὸ ἡμερῶν, γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὁ ἴδιος νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος. Καὶ γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὅλοι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι νὰ παραμένουν στὸ δημόσιον, ἢ νὰ ἀποχωρήσουν.
Ἰδίως γιὰ τοὺς καθηγητές, τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς νηπιαγωγούς, ἦταν ἀπόλυτος ὁ φίλος μου. Δὲν ἔπρεπε μὲ καμμίαν δύναμι νὰ παραμένουν ὡς ὑπάλληλοι ἑνὸς τόσο ὑπανθρώπου συστήματος. Ἑνὸς συστήματος ποὺ καταλήγει νὰ εὐτελίζῃ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ἀξιοπρέπειά του καὶ νὰ καταπατᾶ κάθε μορφῆς ἐλευθερία.
Ποῦ σταματᾶ τό ὄνειρο; Ποῦ ξεκινᾶ ἡ ἀλήθεια!
Μποροῦμε νά ζήσουμε μέ τό ὄνειρο ἢ θά μᾶς τό καταῤῥίψῃ ἡ ἀλήθεια;
Αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω σήμερα κάποιους θὰ τοὺς ξενίσουν ἀπόλυτα.
Ἐδῶ κι ἀρκετὲς ἑβδομάδες διάφορες σκέψεις μὲ ἀπασχολοῦν, ἀναφορικῶς μὲ τὸ δικαίωμα στὴν διαβίωσι. Πόσοι τό ἔχουμε; Καί γιατί;
Τὸ πρόβλημα ξεκινᾶ ἀπὸ κάποια κυρία, πολὺ κοντινή μου, ποὺ ἐδῶ καὶ μία δεκαετία τοὐλάχιστον πάσχει ἀπὸ ἄνοια.
Τὰ πρῶτα χρόνια τὰ συμπτώματά της ἦσαν, γιὰ ὅσους δὲν τὴν ἐγνώριζαν καλά, μάλλον δυσδιάκριτα. Ὅμως γιὰ ἐμέναν ποὺ ἤμουν ἀρκετὰ κοντά της ἦσαν ἐμφανῆ.
Συζήτησα ἀρκετὲς φορὲς μὲ τοὺς δικούς της καὶ μὲ περιεγέλασαν. Ἤθελα νὰ τὴν προστατεύσω ἀλλὰ μάλλον δὲν τὸ κατάλαβαν.
Τελικῶς ἡ κυριούλα αὐτή, ἐδῶ καὶ μίαν πενταετία, διαβιῇ λάθρα… Ὅλο καὶ πιὸ λάθρα…
Τί ἐννοῶ;
Ἀπὸ τότε ποὺ οἱ συγγενεῖς της ἀπεδέχθησαν τὸ πρόβλημα, τὸ ἀνεγνώρισαν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουν, ἐξεκίνησε ἕνας μαραθώνιος μεταξὺ τῶν διαφόρων ἰατρῶν, γιὰ τὸ ποιὸς θὰ δώσῃ περισσότερα φάρμακα στὴν γυνακούλα.
Τὸν τελευταῖο χρόνο δὲ ἡ κατάστασις εἶναι τοὐλάχιστον ἀηδιαστική. Ἔχουμε πλέον νὰ κάνουμε μὲ ἕνα ζόμπυ, ποὺ δὲν γνωρίζει τὰ παιδιά του, τὰ ἐγγόνια Συνέχεια
Τις τελευταίες ημέρες ακούω πολλά και διαβάζω ακόμη περισσότερα για τους άχρηστους Έλληνες που έχουν γεμίσει παραλίες με στιγκάκια, ρακέτες, φραπέδες και τάβλι και αδιαφορούν για όλα. Διαβάζουν και ακούω πολλά για τους Έλληνες που νοιάζονται μονάχα για τις διακοπές τους και τίποτα άλλο. Όλοι πρόθυμα ρίχνουν κι από μια κατάρα στον Έλληνα γιατί διασκεδάζει σε μπαράκια, κάνει καμάκι και ηλιοθεραπεία.
Για καθίστε ρε μάγκες, δηλαδή τι θα προτιμούσατε;; Να έμενε σπίτι και να έπεφτε από το μπαλκόνι;; Να πάθαινε κατάθλιψη ή να ασχολείται όλη με την κυβέρνηση, το Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον Χάρη Θεοχάρη;;
Καλά κάνει ρε σεις ο Έλληνας και βγαίνει και διασκεδάζει. Ούτε κατάθλιψη θα πάθει ούτε θα αυτοκτονήσει κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους.
Θα μου πεις θα μπορούσε να κάνει επανάσταση. Αλήθεια, ρε μάγκες ξέρετε τι είναι η επανάσταση;; Νομίζετε ότι είναι παίρνουμε τα όπλα και βγαίνουμε στους δρόμους;; Ή νομίζετε ότι είναι οι πορείες που καπελώνονται κομματικά. Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά αυτό δεν είναι επανάσταση.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνουμε επανάσταση και από την παραλία. Συνέχεια
Χμμμ…
Ἕνα σοβαρὸ ἐρώτημα, ποὺ ἔχει τεθεῖ πολλὲς φορὲς σὲ διάφορες συζητήσεις, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀφορᾶ στοὺς παθιασμένους ἀνθρώπους. Κατὰ βάσιν μᾶς ἀρέσουν οἱ συνάνθρωποί μας ποὺ ζοῦν μὲ πάθος κάθε του στιγμή. Τοὺς ζηλεύουμε, τοὺς θαυμάζουμε, τοὺς ἀκολουθοῦμε καὶ συχνὰ πυκνά, τοὺς ἐρωτευόμεθα!
Ἀλλά εἶναι ἡ σωστή λέξις πού τούς χαρακτηρίζει αὐτή ἤ ὄχι;
