Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς

Σὰν τοὺς σκύλους ἐγίναμε…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σὰν τοὺς σκύλους. Ἀπὸ ὅπου περνοῦν πρέπει νὰ κατουρήσουν γιὰ νὰ ἀφήσουν τὸ …σημάδι τους.

Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἀναζητοῦσα κάποιες εἰκόνες ἀπὸ τὸ Παλαμήδι κι ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ ταινιάκι.

Θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα ὡς μίαν  πολὺ φιλότιμο προσπάθεια ἐρασιτεχνῶν, ἀλλὰ δὲν μπορῶ. Δὲν γίνεται…
Μέσα στὶς λήψεις διέκρινα σκουπίδια. Σκουπίδια πολλά. Σκουπίδια ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ ἀνήλιαγα σημεῖα τοῦ Παλαμηδίου.
Τόσα πολλὰ σκουπίδια, ποὺ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ σιχάθηκα τὸ εἶδος μου. Συνέχεια →

Νηνεμία…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μπουνάτσα…  Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…

Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια →

Ἔχεις κάτι κάνει ἐσύ γιά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἔχεις γίνει ποτέ σου δωρητής αἵματος;
Ἔχεις γίνει δωρητής μυελοῦ τῶν ὀστῶν;
Ἔχεις βγεῖ ποτέ ἔξω γιά νά ταΐσῃς τούς ἀστέγους;
Ἔχεις δώσει ποτέ τό τελευταῖο σου εὐρώ σέ κάποιον ἄλλον; Συνέχεια →

Πράγματι, τὰ καλλίτερα πράγματα τὰ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἔμαθα νὰ σέβομαι τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ ἀναγνωρίζω τὰ δικαιώματά μου ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Νὰ ἐκτιμῶ τὸ παιχνίδι, τὴν ζωή, τὸν ἥλιο, τὰ χρώματα, τοὺς φίλους… Μετὰ τὰ ἐλησμόνησα ὅλα αὐτὰ καὶ προσεπάθησα νὰ γίνω «χρήσιμος» ἄνθρωπος. Ἤ ὀρθότερα προσεπάθησα νὰ ἐνταχθῶ, νὰ μάθω κάποιαν τέχνη, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ κερδίζω χρήματα καὶ νὰ ἐπιβιώνω…
Καὶ τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο τὰ ἐλησμόνησα… Γιὰ πάντα… Συνέχεια →

Πῆγες νά γελοιοποιήσῃς τόν τσολιᾶ φουκαρᾶ;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα, ποὺ οἱ τσολιάδες μας φρουροῦν, τιμῆς ἔνεκεν, τὸν ἄγνωστο στρατιώτη, ἔχουν παρουσιασθεῖ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ καρναβάλια. Ὅπως ἐπίσης κι ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ κάφροι, παρέα μὲ τὰ σούργελα καὶ τὰ νούμερα…
Μήπως δέν ἐνθυμούμεθα τὀ ἀμερικανάκι πού «ἐπόζαρε» δηλώνοντας οὐσιαστικῶς, μέ τήν στάσιν του, πόσο πιό ἠλίθιος θά μποροῦσε νά γίνῃ κάποιος; Μήπως δέν ἀπέδειξε μέ τίς φωτογραφίες αὐτές πώς ἐάν εἶσαι Φύσει βλαμμένος ἔχεις πάντα τήν δυνατότητα νά ξεπερνᾷς σέ βλακεία ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν σου;

Πάντως, ἐπεὶ δὴ ἡ ἀτιμωρησία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν βλακεία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀπουσία αὐτοσεβασμοῦ, (ναί, μιλᾶμε γιὰ αὐτοσεβασμό!!! Διότι αὐτὸ ἔχουμε ἀπωλέσει!!!), εἰκόνες σὰν κι αὐτήν: Συνέχεια →

Ὁ φίλος μου ὁ ἑαυτός μου….

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Ἡ μεγάλη μου ἀγάπη εἶναι οἱ …ἀναμνήσεις μου.
Τὰ βιώματά μου.
Ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα.. Κι αὐτὴ ποὺ θὰ ζήσω…
Μὲ ὅλα τὰ λάθη μου καὶ τὰ ὀρθά μου.  
Τὸ μεγαλύτερό μου ὅμως ἀπόκτημα εἶναι ὁ ἑαυτός μου.
Σύντροφος, φίλος, ἀδελφός…
Ἐκεῖ πάντα, ἄλλοτε σοβαρός, ἄλλοτε ἀστεῖος, ἄλλοτε στὸν …κόσμο του… 
Μὰ πάντα μαζύ μου….

Πῶς θά μποροῦσα λοιπόν σήμερα νά τόν περιγελάσω; Ἤ νά τόν γελοιοποιήσω; Ἤ ἀκόμη καί νά τόν ἀπαξιώσω;
Ἔχω  πολλὰ νὰ συζητήσω μαζύ του… Συνέχεια →