«Ἐὰν δὲν εἶχε πέση ὁ Σαμαρᾶς θὰ εἴχαμε βγεῖ ἀπὸ τὰ μνημόνια τὸν Μάρτιο τοῦ 2015, ἐτόνισε ὁ κ. Γεωργιάδης κι ἐπανέλαβε ὅτι ἡ τότε κυβέρνησις ἀνετράπη ἀπὸ τοὺς Γερμανούς».
α) Ἐὰν πρόκειται ἔξοδος ἀπὸ τὰ μνημόνια νὰ σημαίνῃ ὅτι ὁ Γεωργιάδης καὶ τὰ λοιπὰ διαμάντια θὰ μποροῦν νὰ δανείζονται πλέον ἐλευθέρως ἀπὸ τὶς «ἀγορὲς» στὸ ὄνομά μου, χωρὶς νὰ δίδουν λόγο σὲ κάποιον, ἀλλὰ διατηρῶντας τὸ δικαίωμα νὰ μοῦ στέλνουν στὸ ἀκέραιον τὸν λογαριασμό, δὲν θέλω νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὰ μνημόνια στὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Καλὰ εἴμαστε κι ἔτσι. Μίαν χαρά.
Τὴν Μέρκελ καὶ τὴν κυβέρνησή της τὴν ὑπέκλεπταν οἱ Η.Π.Α., ἀλλὰ στὸν Σότσι ἰσχυρίσθηκε ξεδιάντροπα, ἐμπρὸς στὸν κοντό, ὅτι φοβᾶται ἀνάμειξη τῆς Ῥωσσίας στὶς Γερμανικὲς ἐκλογὲς ποὺ ἔρχονται…
Οἱ νόμοι φτιάχνονται σὲ μίαν συγκεκριμένη ἐποχή, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ἀνάγκες, ὑπὸ συγκεκριμένες συνθῆκες. Τὰ χρόνια ὅμως περνοῦν καὶ οἱ ἀνάγκες ἀλλάζουν. Ἀλλάζουν καὶ οἱ συνθῆκες.
