Ἡ πιθανὴ προέκτασις τοῦ ἀξιώματος εἶναι νὰ συνηθίσουμε τὴν φρίκη, νὰ μᾶς τρομάζῃ ἡ ὀμορφιά… Ἡ ὑποταγὴ ἢ ὁ ἐθισμὸς σὲ μιὰ τέτοια συνύπαρξι ἢ συνδιαλλαγή, δὲν προκαλεῖ τὸν κίνδυνο τῆς ἀφομοιώσεως ἢ τῆς λήθης, τοῦ πῶς πρέπει, τοῦ πῶς ὀφείλουμε νὰ σκεπτόμασθε, νὰ πράττουμε καὶ νὰ μιλᾶμε; Ἀναμφισβήτητα ἀρχίσαμε νά το ἀνεχόμαστε… Συνέχεια
Σὲ λίγο ἔτσι θὰ εἶναι ὅλα….
Περιμένοντας γιὰ κάποιαν ὑπόθεσίν μου, εὑρέθην σὲ μία πλατεία γιὰ λίγο. Καθισμένη σὲ ἕνα παγκάκι ἐδιάβαζα, πρὸ κειμένου νὰ περάσῃ ἡ ὥρα.
Ἐμπρός μου ἐσταμάτησε ἕνα μηχανάκι μὲ ἕνα ζευγάρι. Τὸ ζευγάρι κατέβηκε καὶ ἐστάθη λίγα μέτρα ἐμπρός μου συζητῶντας.
Συνέχεια
Ἄλλα ἀναζητοῦσα στὸ διαδίκτυον κι ἄλλα εὑρῆκα.
Καὶ στάθηκα νὰ ῥίξω μίαν ματιὰ στὴν χαμογελαστὴ γριούλα, ποὺ τόσο πολὺ μοιάζει στὴν δική μας τὴν γριούλα, τὴν γιαγιά μου… Ποὺ ὅμως εὐτυχῶς γιὰ ἐκείνην, τὴν χάσαμε…
Ξέρετε τί παρετήρησα στήν παραπάνω φωτογραφία;
Τότε, ἄν καὶ κατοχή, οἱ ἄνθρωποι ἔμεναν κοντὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον.
Συνέχεια
Ἐὰν θέλῃς νὰ ἐξευτελίσῃς μίαν Ἰδέα…
βᾶλε την στὸ στόμα ἑνὸς βλᾶκα…
ὅρισε ἐκπρόσωπό της ἕναν ἐπηρμένο…
χρῖσε ὑπερασπιστή της ἕναν τραμποῦκο… Συνέχεια
