Τὸ ἀληθινὰ δικό μας χρέος…

Να ‘μαστε το λοιπόν. Καθόμαστε στο ίδιο καφενείο, σε χωριστά τραπέζια και ρουφάμε τον πικρό καφέ μας. Τα μάτια μας κοιτάζουν στον δρόμο που περνά από μπροστά μας και είναι αδειανός. Μερικοί τρελοί πάνε κι έρχονται μέσα σε μία νεκρική σιγή. Δεν υπάρχουν παιδιά τριγύρω μας, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει ζωή. Μόνο εσύ κι εγώ, κοιτάζουμε στο βάθος του δρόμου, με μάτια βουρκωμένα, που αναστενάζουν βουβά…

Ἡ παράνοια!

Ζοῦμε σὲ ἐποχὲς μοναδικές!
Ἐποχὲς ποὺ θὰ τὶς θυμᾶται ἡ Ἀνθρωπότης καὶ θὰ διδάσκεται ἀπὸ αὐτές…
Ἐποχὲς ὅμως τέτοιες, ποὺ  ἐπικρατεῖ τὸ χάος καὶ ἡ παράνοια!

Πρὸ ὁλίγου, ὅπως «περειδιάβαινα» στὸ μουροβιβλίον, ἔπεφτα διαρκῶς στὶς ἀναρτήσεις κάποιου  διαδικτυακοῦ «φίλου».
Συνέχεια

Εὐαίσθητες ἰσοῤῤοπίες!

Παρατηρῶ πολύ, τελευταῖα, νὰ δυσανασχετοῦν ὅλοι γιά τους πολιτικούς, οἱ ἀριστεροὶ ἀφορίζουν τοὺς κακοὺς ἀκροδεξιούς, οἱ δεξιοὶ ἀφορίζουν τοὺς κακοὺς ἀκροαριστεροὺς (καὶ ὅλοι μαζὺ παρασιτοῦν εἰς βάρος μας).
Ὁ λαὸς διασπᾶται, μεροληπτεῖ καὶ φανατίζεται καὶ συνεπῶς ξεσποῦν διαμάχες στὰ διάφορα στρώματα τῆς κοινωνίας.
Θὰ ἐπικαλεσθῶ βασικὲς ἀρχὲς τῆς μηχανικῆς, ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ περισσότερη λογικὴ ἀπ’ αὐτὴν ἑνὸς 6χρονου παιδιοῦ. Συνέχεια

Μερικὲς φορὲς νοσταλγῶ τὸν Μεσαίωνα…

Μερικὲς φορὲς νοσταλγῶ τὸν Μεσαίωνα… Τί κακό το νὰ μὴ μπορῇς νὰ πιάσῃς ὅλους αὐτοὺς τοὺς τσαρλατάνους καὶ τοὺς ἀπατεῶνες, τοὺς ψευδοσωτῆρες καὶ τοὺς λαοπλάνους, ὅλους αὐτοὺς τέλος πάντων ποὺ μὲ κάθε τρόπο καὶ σὲ κάθε εὐκαιρία, ἐκμεταλλεύονται τὶς ἐλπίδες καὶ τὶς προσδοκίες ἀνθρώπων καὶ λαῶν… καὶ νὰ τοὺς κάψῃς δημόσια στήν Πλατεῖα Συντάγματος!!! Συνέχεια

Δέν μᾶς τρομάζουν τά νέα μέτρα. Συνηθίζουμε σιγά σιγά…

Συνηθίζουμε σιγά σιγά. Ἀκόμα καί τήν πείνα καί τήν δίψα θά συνηθίσουμε, νά μοῦ τό θυμηθεῖτε. Σάν τόν γάιδαρο τοῦ χότζα.

Θά συνηθίσουμε στήν κατοχή, θά συνηθίσουμε τήν Θράκη νά τήν διεκδικοῦν οἱ Τοῦρκοι. Θά συνηθίσουμε νά μοιραζόμαστε τό Αἰγαῖο μέ τούς μογγόλους, θά συνηθίσουμε νά βιάζεται ἡ γλῶσσα μας, καθημερινῶς, θά συνηθίσουμε στήν ὀσφυοκαμψία τῶν πολιτικῶν μας (καί τήν δική μας, πού τήν πᾶτε;) καί ἔτσι θά ζοῦμε καλλίτερα, μέσα στήν δυστυχία τῆς δουλοπρέπειας καί τοῦ ὠχαδερφισμοῦ.

 Θά εἴμαστε ἡ μόνη γενιά Ἑλλήνων πού Συνέχεια

Ὁ δεσμοφύλαξ…

Γιά ποιόν λόγο θά μποροῦσε νά ὑπάρξῃ ἕνας δεσμοφύλαξ; Μήπως γιά νά κρατᾶ σέ καταστολήν τόν φυλακισμένο; Καί ποιός εἶναι ὁ δικός μας δεσμοφύλαξ, ἐάν φυσικά ὑπάρχῃ;
Μήπως εἶναι ὁλόκληρος ὁ δημόσιος φορέας;

Ὁ δημόσιος φορέας θεωρητικῶς ὑπάρχει  γιά νά ἐξυπηρετήσῃ τίς δημόσιες ἀνάγκες. Δῆλα δὴ τὶς δικές μας. 
Συνέχεια