Κάθε εἴδους κίνδυνος μᾶς ἀπειλεῖ καὶ ὁ φόβος πλέον ἔχει γίνη καθημερινότης μας. Ὄμως, αὐτὸ ποὺ ἀδυνατοῦμε, πρὸς ὥρας, νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς αὐτὴ ἡ διαδικασία ἀπὸ μόνη της εἶναι «σχολεῖο», διότι, ἐπὶ τέλους, πρέπει νὰ ἀφήσουμε ὁριστικῶς πίσω μας τὴν μαλθακότητα. Γιὰ νὰ ἀφήσουμε ὅμως τὴν μαλθακότητα πρέπει νὰ «ἐκπαιδευθοῦμε» τόσο, ὅσο νὰ ἀντέχουμε ἀφ’ ἑνὸς τὸν πόνο, ἀλλὰ κι ἀφ΄ ἐτέρου νὰ «διδαχθοῦμε» πὼς ἡ Ἐλευθερία δὲν χαρίζεται. Κερδίζεται μὲ μάχες…
Ὅστις θὰ ἀποφασίση νὰ παραμείνῃ προσκυνημένος ἔχασε, πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν μαχῶν. Ὅστις θὰ ἀποφασίση νὰ πολεμήσῃ ἔχει πολλὲς πιθανόητες ἐπιβιώσεως.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὅταν μὲ θέλουν διαφορετικό…
Ὅλοι μας χρειαζόμαστε ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας, ἂν οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται κοντά μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.
Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲν μᾶς κυττοῦν, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε, εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ γινόμαστε αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Συνέχεια
Ξε-καθαρίζοντας
Ἡ ἐποχή μας εἶναι τέτοια ποὺ ὑποχρεούμεθα ἐκ τῶν συνθηκῶν νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἐστιάζουμε στὰ ἀναγκαία. Ἄλλος περισσότερο συνειδητῶς κι ἄλλος λιγότερο, λόγῳ τῶν πολλαπλῶν πιέσεων ποὺ μᾶς ἀσκῶνται, λίγο-λίγο ξε-καθαρίζουμε μέσα μας καὶ γύρω μας ὅσα ἀληθῶς χρειαζόμεθα, ἀπαλλασσόμενοι ἀπὸ τὰ βαρίδια μας. Εἶναι, βλέπετε, μακρὺ καὶ δύσκολο τὸ …ταξείδι ποὺ ξε-κινοῦμε καὶ πρέπει νὰ πάρουμε μαζύ μας μόνον τὰ ἀναγκαία. Συνέχεια
Μόνον οἱ …«καθαροί»!!!
Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἔχουν δικαίωμα στὴν Ἐλευθερία!
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς εἶναι σὰν νὰ πριονίζῃ τὰ θεμέλια τῆς ἀτομικῆς μας ἐλευθερίας.
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς δηλώνει ὑποχωρήσεις.
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς δηλώνει ἐκπτώσεις.
Κι ὄποιος μαθαίνει στὶς ἐκπτώσεις ἀδυνατεῖ νὰ σηκώσῃ καὶ τὸ βάρος τῆς ἀτομικῆς του ἐλευθερίας. Συνέχεια
Δεσμοφύλακες καὶ φυλακές…
Ἐὰν καταφέρουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς διαβιοῦμε σὲ φυλακή, τότε, σιγὰ σιγά, μὰ σταθερά, μποροῦμε νὰ ἀρχίσουμε νὰ διακρίνουμε ἀρχικῶς τὸ εἶδος της μά, στὴν συνέχεια, ἕναν πρὸς ἕναν, ὅλους τοὺς δεσμοφύλακές μας. Ἐὰν τοὺς ἀντιληφθοῦμε, τότε εἶναι εὐκολότερον τὸ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτούς.
Συνέχεια
Ξεφεύγοντας (γιὰ ἀρχή) ἀπὸ τὸ …«ὀλίγον»!!!
Καλὸ θὰ εἶναι, γιὰ ἀρχή, νὰ διαχωρίσουμε μέσα μας τὸ τὶ ἀκριβῶς ὀφείλουμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τὶ ὄχι. Διότι, ἐπὶ τέλους μᾶς πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ χάνεται δὲν εἶναι κάτι περισσότερο ἢ λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ πράγματι πρέπει νὰ χαθῇ.
Στὴν πραγματικότητα αὐτὸ ποὺ χρειαζόμεθα εἶναι νὰ …ξε-κλειδώσουμε τὶς ἔννοιες, γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπὶ τέλους κάπου σταθερά, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανεξετάσουμε τὰ πάντα σὲ ἄλλες βάσεις.
Οἱ ἀπαντήσεις φυσικὰ πάντα μέσα μας ἀναζητῶνται…
