φωτογραφία ληφθείσα ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ Παπαδόπουλο, στὸ συλλαλητήριον τῆς 20ης Ἰανουαρίου 2019
Καὶ τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας σὲ βάθος.
Γιατί λοιπόν ἀναζητοῦμε ἄλλους δρόμους, ὄταν ἤδη γνωρίζουμε τόν ἐπιτυχημένο; Συνέχεια
Τὸ συναίσθημα τοῦ θυμοῦ εἶναι ἔνα πολὺ ἰσχυρὸ συναίσθημα καὶ ἔχει ἀποτελέσει ἀφετηρία γιὰ τὶς περισσότερες καταστροφικὲς ἐνέργειες στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία.
Ὁ θυμὸς εἶναι ἀπρόβλεπτος…
Δὲν ξέρουμε πότε θὰ ἐκραγοῦμε ἀπὸ θυμὸ ἐμεῖς ἤ οἱ ἄλλοι, γι’ αὐτὸ καὶ τὸν φοβόμαστε τόσο πολύ.
Παρ ὅλα αὐτὰ ὁ θυμὸς εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀνθρώπινο συναίσθημα καὶ τὰ συναισθήματα εἶναι ἁπλῶς συναισθήματα. Δὲν ὑπάρχουν καλὰ ἡ κακὰ συναισθήματα… Κακὸς ἤ καλὸς εἶναι ὁ τρόπος ποὺ τὰ χειριζόμαστε, ὁ τρόπος ποὺ τὰ ἐκφράζουμε ἤ δὲν τὰ ἐκφράζουμε. Συνέχεια
Στὴν Φύσιν, ἀπὸ τὰ ζῷα ἔως τὰ φυτὰ δὲν χρειάζονται ἀποδείξεις γιὰ νὰ παίξῃ τὸ κάθε ὄν τὸν ῥόλο του.
Συγκεκριμένα πράγματα, συγκεκριμένοι ῥόλοι, σὲ συγκεκριμένον πλανήτη…
Αὐτὰ ὅλα τὰ …εὐφάνταστα τὰ χρειαζόμεθα ἐμεῖς, οἱ …φερόμενοι ὡς ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ἀποδείξουμε …κάτι, κάπου, κάπως.
…τὴν ἴδιαν ὥρα ποὺ θησαυρίζουν, εἰς βάρος, ἐπιτήδειοι. Συνέχεια
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἔνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴν χάνει ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δεν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴν πέσει θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε γιορτὴ καὶ σχόλη τὸν βρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλει προσωπικά. Βάζει ὅλη του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχει σὲ ὅτι κάνει καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία τοῦ μὲ τέτοια ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοια ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό. Συνέχεια
Τὶς προηγούμενες ἡμέρες, συζητῶντας μὲ πολλοὺς καὶ διαφορετικοὺς φίλους, τὸ ἐρώτημα τοῦ τίτλου, καταλήγαμε, ἅπαντες, σὲ ἕνα καὶ μόνον συμπέρασμα: δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε χώρα, διότι αὐτὸς ἐδῶ εἶναι ὁ τόπος μας καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ὅπου κι ἐὰν εὑρεθοῦμε, ἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ τὸν κουβαλᾶμε διαρκῶς μέσα μας, θὰ πονᾶμε σαφῶς πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀπουσία μας παρὰ ἀπὸ τὴν ὑπομένουσα δυσβάστακτο παραμονή μας, ὑπὸ τὶς ὑπάρχουσες συνθῆκες. Κι ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ πόνος ποὺ μᾶς πνίγει εἶναι τόσο βαθύς, ποὺ ἐξ Ἀνάγκης ἀρχίζουμε ὅλοι μας νὰ σκεπτόμεθα, δειλά-δειλά, πὼς ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ ἀλλάξουμε τὴν ἰδίαν τὴν χώρα, ἐκ βάθρων καὶ διὰ παντός.
Μά πῶς ὅμως ἀλλάζει μία χώρα; Καί, ἐπὶ τῆς οὐσίας, πῶς ἀπαλλασσόμεθα ἀπό τούς γνωστούς ὡς βενιζελικούς ἀπογόνους σήμερα, πού ἁπλῶς εἶναι οἱ ἴδιοι προαιώνιοι δυνάστες μας μέ ἄλλα ὀνοματάκια;
Ἡ αἴσθησις τῆς ἐλευθερίας ξεκινᾶ πρῶτα ἀπὸ μέσα μας γιὰ νὰ φθάσουμε κάποιαν στιγμὴ σὲ ἐκεῖνον τὸ ἀναγκαῖον ἐπίπεδον ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα αἰσθανόμεθα θὰ ἔχουν γίνη πραγματικότης.
Εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀνάποδον ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μάθαμε. Συνέχεια
