Τὰ δεσμὰ πρῶτα τὰ περνᾶμε ἐμεῖς στοὺς ἑαυτούς μας.
Ὁ πρῶτος καὶ ὁ σημαντικότερος δεσμοφύλαξ μας εἴμαστε ἐμεῖς.
Οἱ συνήθειες, τὰ πιστεύω μας, οἱ πεποιθήσεις μας, οἱ δεσμοί μας μὲ τοὺς ἄλλους, τὰ «εἴδωλά» μας, τὰ πρότυπά μας χρειάζονται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἐπαναπροσδιορισμό. Συνέχεια →

Μήπως αὐτό πού μᾶς γεμίζει μιζέρια δέν εἶναι ἡ καθημερινότητα ἀλλά οἱ σκέψεις πού κάνουμε γιά αὐτήν καί ἡ ἀπαξίωσις πού  τῆς δείχνουμε;

Καὶ μήπως αὐτό πού κάνει τήν ζωή μας βαρετή εἶναι ἡ ἀνικανότητά μας νά ἐκτιμήσουμε καί νά σταθοῦμε στά ἁπλᾶ πράγματα νοιώθοντας εὐγνωμοσύνη; Συνέχεια →

Μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους.
Μία προσπάθεια γενναία χρειάζεται γιὰ νὰ μπορέσῃ ἐπὶ τέλους τὸ μυαλό μας νὰ λειτουργήσῃ ὅπως ἐμεῖς χρειάζομαι κι ὄχι ὅπως ἄλλοι τὸ προγραμματίζουν.
Κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβῇ μόνον μὲ ἕναν τρόπο: ἐπαναφέροντας τὶς φυσικὲς λειτουργίες στὴν ζωή μας.

Ἡ Φύσις σαφῶς καὶ γνωρίζει καλλίτερα. Συνέχεια →

Τότε δὲν αἰσθάνομαι καὶ τμῆμα κάποιου σώματος ἤ κάποιου ὀργανισμοῦ…
Μὰ ἐὰν δὲν αἰσθάνομαι τμῆμα ἑνὸς ὀργανισμοῦ, τότε εἶμαι κάτι ἀπεκομμένο καὶ ἄνευ ταὐτότητος.
Κατ’  ἐπέκτασιν δὲν ἀνήκω κάπου… Συνεπῶς συντόμως τὸ εἶδος μου θὰ σβήση… Συνέχεια →