Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Καὶ κάποιοι ἀνήκουν στὸν ἑαυτόν τους…
…καὶ καταλήξαμε:
κάποια ἄτομα ἀφήνουν τὸ ΕΓΩ τους νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τοὺς ἄλλους, συνθλιβόμενο μεταξὺ τῶν «πρέπει» καὶ τῶν «δῆθεν», καὶ κάποιοι ἄλλοι ἀποφασίζουν ὅτι ἀνήκει στὸν ἑαυτό τους, ἀποδεικνύοντας τὴν αὐθεντικότητα τους! Συνέχεια
Πόσο θά κρατήση;
Ὅσο χρειαστῆ…
Πόσοι θά ἀντέξουν;
Ὅσοι ἀπαιτοῦνται…
Πῶς θά εἴμαστε μετά ἀπό αὐτό; Συνέχεια
Ἀνακαλύπτοντας τὸν καινούργιο κόσμο…
Μιὰ ἀκόμη ἡμέρα…
Μιὰ ἀκόμη νύκτα…
Ἐμεῖς κυλᾶμε τὸν χρόνο..
Ἐπιταχύνουμε μὲ τὴν ῥουτίνα… Συνέχεια
Πρέπει νά περάσω κι ἀπό αὐτό;
Ὑπάρχουν καθημερινῶς πολλὲς δυσκολίες στὴν καθημερινότητά μας.
Καὶ κάποιες φορές, ὅταν ἰδιαιτέρως κουρασμένοι, ἤ κι ἀπογοητευμένοι, διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε ἀκόμη ἕναν μικρὸ ἀγωνα δρόμου νὰ τρέξουμε, ἡ πρώτη ἐρώτησις ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι: «Πρέπει νά περάσῳ κι ἀπό αὐτό»; Συνέχεια
Μήπως παραμένουμε φυλακισμένοι μέσα στίς θεωρίες μας;
Ὅλοι μας εἴμαστε φιλόσοφοι καὶ ὁ καθένας μας ἔχει τὴν δική του θεωρία.
Ἀρχικὰ αὐτὴ ἡ θεωρία μας ἔδινε τὴν αἰσθήση τῆς ἐλευθερίας καὶ ἀπαντοῦσε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματά μας. Συνέχεια