Θὰ ἤθελα νὰ ζῷ ἔτσι, ἤ ἀλλοιῶς…
Ἤ κάπου ἀλλοῦ…
Ἤ μὲ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους…
Ἤ σὲ …ἄλλον πλανήτη…
Ἤ μὲ ἄλλες προοπτικές…
Ἤ μὲ περισσότερα ὄνειρα…
Ἤ…
…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Στιγμὲς ἀνθρωπιᾶς…
Μπροστά μου περπατάει έναν άνδρας, σπορ ντυμένος γύρω στα 45, μπορεί και μικρότερος. Στην γωνία είναι μια γυναίκα, καλοβαλμένη και σχεδόν καλοντυμένη γύρω στα 40, και δίπλα της ένα παιδάκι γύρω στα 10. Μόλις περνάει από δίπλα της ο άνδρας εκείνη τον πλησιάζει και του λέει:
– «Κύριε δεν θέλω χρήματα, δεν ζητιανεύω, μπορείτε να μου πάρετε ένα καρβέλι ψωμί από τον φούρνο;» (είναι δίπλα). Συνέχεια
Συμβιβάσου;
Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια
Καὶ κάποιοι ἀνήκουν στὸν ἑαυτόν τους…
…καὶ καταλήξαμε:
κάποια ἄτομα ἀφήνουν τὸ ΕΓΩ τους νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τοὺς ἄλλους, συνθλιβόμενο μεταξὺ τῶν «πρέπει» καὶ τῶν «δῆθεν», καὶ κάποιοι ἄλλοι ἀποφασίζουν ὅτι ἀνήκει στὸν ἑαυτό τους, ἀποδεικνύοντας τὴν αὐθεντικότητα τους! Συνέχεια
Πόσο θά κρατήση;
Ὅσο χρειαστῆ…
Πόσοι θά ἀντέξουν;
Ὅσοι ἀπαιτοῦνται…
Πῶς θά εἴμαστε μετά ἀπό αὐτό; Συνέχεια
Ἀνακαλύπτοντας τὸν καινούργιο κόσμο…
Μιὰ ἀκόμη ἡμέρα…
Μιὰ ἀκόμη νύκτα…
Ἐμεῖς κυλᾶμε τὸν χρόνο..
Ἐπιταχύνουμε μὲ τὴν ῥουτίνα… Συνέχεια