Εἶναι κάτι πολὺ περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στοὺς ἀνθρώπους ὅταν μετὰ τὸ «ἐγώ» τους ἀρχιζουν νὰ …«ἀνοίγουν» καὶ νὰ συναντοῦν, παντοῦ γύρω τους, μέσα τους, στὸν κόσμο τους, τὸ «ἐμεῖς».
Αὐτὴ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ συμβῆ, στὸν ὁποιονδήποτε, ἐὰν συμβῇ, εἶναι κάτι ξαφνικὸ καὶ ἀλλάζει ὅλην τὴν ἔως τότε ἀντιμετώπισιν τῶν δεδομένων, τῶν σχέσεων καὶ τῶν ἐπιλογῶν μας. Συνέχεια →

Τὸ κάθε μας βῆμα ἐὰν δὲν συνοδεύεται κι ἀπὸ ἀντίστοιχο κίνητρο, μικρὸ ἤ μεγάλο, δυσκολευόμαστε νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφασιν, ἤ καὶ τὸ ῥίσκο, γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.
Ὅμως τὰ κίνητρα εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίζεται σὲ μίαν στιγμή, ἀλλὰ μέσα στὴν ἐπομένη στιγμὴ κινδυνεύει νὰ …ἐξαφανισθῇ!
Τὸ νὰ κρατᾶμε τὸ κίνητρό μας ζωντανό, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι τὸ ὡραῖο «παιχνίδι» ποὺ καλούμαστε νὰ παίξουμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας. Συνέχεια →

Χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἡ πολυπλοκότητα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ποὺ στριφογυρίζει ἀσταμάτητα, μᾶς μπερδεύει ὅλο καὶ περισσότερο κι ἔτσι χρόνο μὲ τὸν χρόνο νοιώθουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναζητήσουμε αὐτὸ τὸ ἤρεμο τοπίο μέσα μας … Συνέχεια →

 Ναί, ὑπὸ πίεσιν.
Μὰ ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ πιέσεως ἀπὸ πίεσιν.
Καὶ ἡ διαφορὰ εἶναι στὸ ποιὸς ἀσκεῖ τὴν πίεσιν καὶ στὸ γιατί.

Ἐὰν ἡ πίεσις εἶναι ἐπιλογή μας, τότε πάντα εἶναι ἀποδοτική. Πάντα προάγει τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Συνέχεια →