Ἐπιλογὴ στὰ πάντα.
Μὰ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα στὸ ἐὰν θὰ βγῶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια, ἤ ἐὰν θὰ παραμείνῳ ἐκεῖ. Συνέχεια →

Μὲ μίαν πρώτη, ἐπιπόλαιη ἀπάντησιν, θὰ σᾶς ἔλεγα ναί.
Μὰ ἐὰν εἶχα περισσότερο χρόνο νὰ σκεφθῷ, γιὰ νὰ ἀπαντήσῳ, θὰ σᾶς ἔλεγα «βλέμμα θετικό, ὑπὸ προϋποθέσεις».

Τί προϋποθέσεις ὅμως;
Ἐδῶ μᾶς θέλω.
Ἔχουμε μάθει νὰ λαμβάνουμε ἀποφάσεις, σοβαρὲς ἀποφάσεις, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπ΄ ὄψιν μας ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ πάρουμε τὶς ὀρθές, γιὰ ἐμᾶς ἀποφάσεις. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα τὸ θετικὸ βλέμμα εἶναι μία ἐπιπόλαιη στάσις ζωῆς. Εἶναι δεδομένον δῆλα δὴ πὼς ὁ ἔχων αὐτὴν τὴν στάσιν, περισσότερο βασίζεται σὲ …εὐχολόγια, σὲ ἐλπίδες, σὲ προσευχὲς καὶ οὐδέποτε σὲ πιθανότητες θετικές. Μόνον ὁ παράγων τυχαιότης, ποὺ ὑπεισέρχεται, εἶναι ἱκανὸς νὰ μᾶς καταστρέψῃ τὴν ζωή. Συνέχεια →

Ἡ ἀποϊεροποίησις τῶν φόβων μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ ἔνα ἅλμα, νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπό τις ἀσφυκτικὲς δυνάμεις ποὺ βρίθουν μέσα μας… Συνέχεια →

Τό ἔχουμε;
Ἤ μήπως τό χάσαμε;

Μία φωνούλα μέσα μας, διαρκῶς, μᾶς ὑποδεικνύει τὸ ποῦ πρέπει νὰ κατευθυνθοῦμε, ἀνᾲ πάσᾳ στιγμῇ, ἀλλὰ σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἀποφασίζουμε νὰ τῆς δόσουμε σημασία, νὰ τὴν ἀκούσουμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς ὅποιες προτροπές της.
Αὐτὴ ἠ φωνούλα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι …γνωρίζει, ἐκφράζει καὶ τὴν φυσικὴ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἐπιβίωσιν.
Καὶ πάντα, μὰ πάντα, αὐτὸ τὸ ἔνστικτον τῆς ἐπιβιώσεως, εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ πολλὲς ἄλλες φωνές, ποὺ μποροῦν νὰ γεννηθοῦν μέσα στὴν νόησίν μας. Συνέχεια →

Τίποτα…
Τὰ κοράκια ἀκόμη στὶς θέσεις τους εἶναι…
Ἐμεῖς πιστέψαμε πὼς κάτι θὰ ἄλλαζε, διότι εἴπαμε, ἡ ἐλπὶς τελευταῖα πεθαίνει…
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἀναμένοντας γενικῶς σωτῆρες, καταντήσαμε …παπαρδέλες! Συνέχεια →