Ὑπάρχουν καθημερινῶς πολλὲς δυσκολίες στὴν καθημερινότητά μας.
Καὶ κάποιες φορές, ὅταν ἰδιαιτέρως κουρασμένοι, ἤ κι ἀπογοητευμένοι, διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε ἀκόμη ἕναν μικρὸ ἀγωνα δρόμου νὰ τρέξουμε, ἡ πρώτη ἐρώτησις ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι: «Πρέπει νά περάσῳ κι ἀπό αὐτό»; Συνέχεια →

Ὅλοι μας εἴμαστε φιλόσοφοι καὶ ὁ καθένας μας ἔχει τὴν δική του θεωρία.

Ἀρχικὰ αὐτὴ ἡ θεωρία μας ἔδινε τὴν αἰσθήση τῆς ἐλευθερίας καὶ ἀπαντοῦσε σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματά μας. Συνέχεια →

Εἶναι κάτι πολὺ περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στοὺς ἀνθρώπους ὅταν μετὰ τὸ «ἐγώ» τους ἀρχιζουν νὰ …«ἀνοίγουν» καὶ νὰ συναντοῦν, παντοῦ γύρω τους, μέσα τους, στὸν κόσμο τους, τὸ «ἐμεῖς».
Αὐτὴ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ συμβῆ, στὸν ὁποιονδήποτε, ἐὰν συμβῇ, εἶναι κάτι ξαφνικὸ καὶ ἀλλάζει ὅλην τὴν ἔως τότε ἀντιμετώπισιν τῶν δεδομένων, τῶν σχέσεων καὶ τῶν ἐπιλογῶν μας. Συνέχεια →

Τὸ κάθε μας βῆμα ἐὰν δὲν συνοδεύεται κι ἀπὸ ἀντίστοιχο κίνητρο, μικρὸ ἤ μεγάλο, δυσκολευόμαστε νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφασιν, ἤ καὶ τὸ ῥίσκο, γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.
Ὅμως τὰ κίνητρα εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίζεται σὲ μίαν στιγμή, ἀλλὰ μέσα στὴν ἐπομένη στιγμὴ κινδυνεύει νὰ …ἐξαφανισθῇ!
Τὸ νὰ κρατᾶμε τὸ κίνητρό μας ζωντανό, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι τὸ ὡραῖο «παιχνίδι» ποὺ καλούμαστε νὰ παίξουμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας. Συνέχεια →

Χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἡ πολυπλοκότητα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ποὺ στριφογυρίζει ἀσταμάτητα, μᾶς μπερδεύει ὅλο καὶ περισσότερο κι ἔτσι χρόνο μὲ τὸν χρόνο νοιώθουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναζητήσουμε αὐτὸ τὸ ἤρεμο τοπίο μέσα μας … Συνέχεια →