Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι, μέσα σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα καταῤῥεουν, νά ἐπιτυγχάνουμε γιά παραμένουμε ἐμεῖς καθαροί;
Διότι ὅταν ὅλα γύρω μας σαπίζουν, ἀποσυντίθενται, κομματιάζονται, πῶς μποροῦμε νά παραμένουμε ἐμεῖς συγκροτημένοι καί σταθεροί σέ ἀξίες πού ὅλο καί ὑπόκεινται σέ διαρκῶς μεγαλύτερες ἐκπτώσεις;
Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἴσως κι ἀδύνατον κάποιες φορές. Μὰ πράγματι ἀξίζει τὸν κόπο. Συνέχεια
Σὲ κάθε γεγονὸς ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις ἀντιλήψεως.
Ἡ δικὴ μας θέσις, δηλαδὴ τὸ πῶς ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, θέλουμε καὶ περιμένουμε νὰ εἶναι τὰ πράγματα, σύμφωνα μὲ τὸ μοντέλο μας γιὰ τὸν κόσμο. Συνέχεια
Παρασκευὴ εἶναι….
Καλοκαιράκι εἶναι…
Ζέστες ἔχουμε;
Γιατί λοιπόν νά μήν ἀσχοληθοῦμε καί μέ τίς …κολυμβητικές μας ἐπιδείξεις;
Ὅλα καλά… Μοῦ ἀρέσει ἡ θάλασσα. Μοῦ ἀρέσει ἀκόμη περισσότερο τὸ κολύμπι.
Δὲν μοῦ ἀρέσει ὅμως ἡ Ὕβρις.
Δὲν μοῦ ἀρέσει ἡ βρῶμα, τὸ σκουπιδομάνι καὶ ἡ μπίχλα ποὺ ἀφήνουν πίσω τους οἱ ὀρδὲς τῶν …κολυμβητῶν. Κι ἐπεὶ δὴ γιὰ πολλὰ χρόνια ἀφιέρωσα ἀμέτρητες ὧρες γιὰ νὰ καθαρίζῳ ἀκτές, διατηρῶ μέσα μου κι ἕναν βαθμὸ ὀργῆς γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ σκέπτονται τὴν πάρτη τους καὶ ἀφήνουν πίσω τους ὅλα αὐτὰ ποὺ κουβαλοῦν μέσα τους: τὸ σκουπιδιαριό τους. Λὲς καὶ ὅταν ἐπιστρέψουν στὰ σπίτια τους θὰ ἔχουν ἀναγεννηθῆ, ἐφ΄ ὅσον παράτησαν στὴν παραλία ὅλη τὴν ὑπάνθρωπο φύσιν τους. Συνέχεια
Καί τί κάνω ἐγώ γιά νά τόν ἀλλάξῳ;
Τόν παρατηρῶ καί θλίβομαι; Τόν καθυβρίζω ἀπό τό πρωΐ ἔως τό βράδυ; Τόν ἀναθεματίζω;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς αὐτός ὁ κόσμος ἀποτελεῖται ἀπό μικρά «δομικά» ὑλικά πού λέγονται ἄνθρωποι;
Ἔχω συνειδητοποιήσει πώς ἐγώ εἶμαι ἕνα ἀπό αὐτά τά δομικά ὑλικά;
Μήπως τελικῶς δέν μοῦ ἀρέσει κάτι ἄλλο καί ἀρνοῦμαι νά τό συνειδητοποιήσῳ; Συνέχεια
Γιὰ μιὰ χοῦφτα κρεμμύδια.
Ἡ ἐπανάσταση δὲν γίνεται ἂν στεκόμαστε στὴν οὐρά, σὰν κομπάρσοι, σὲ ἕνα μεγάλο ἰστορικὸ ἀφήγημα.
Δὲν εἴμαστε στάχτινα ἀνθρωπάκια.
Καὶ εἶναι καλὸ νὰ μὴν συμβιβαζόμαστε μὲ κάτι λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀξίζει. Συνέχεια
