Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίνουν οἱ ἐπιλογές του.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκειότητα καὶ τὴν σύνδεση μὲ τοὺς ἄλλους.
Θάρρος γιὰ νὰ διευθύνῃ μόνος του τὴν ζωή του, νὰ καθορίσῃ τὴν Μοίρα του, νὰ πάρῃει τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὰ συναισθήματά του.
Θάρρος γιὰ νὰ διαλέξει τὴν αὐθεντικότητα καὶ ὄχι τὴν ἐπιδοκιμασία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Οἱ καλὲς ἐξηγήσεις…
Κάνουν τοὺς καλοὺς φίλους…
Λέει ὁ σοφός μας λαός.
Ὅμως γιὰ νὰ δοθοῦν ἤ γιὰ νὰ πραγματοποιοῦνται ἀπαιτοῦνται ΔΥΟ πρόσωπα. Αὐτὸς ποὺ ἐξηγεῖται κι αὐτὸς ποὺ ἀκούει.
Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι… Εἶναι τελείως διαφορετικά…
Γενικῶς ἠ πραγματικότης εἶναι κάπως πιὸ …πεζῆ. Συνέχεια
Ἡ τελειότητα εἶναι ἀνέφικτη.
Πόσο μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς μας ἀναλώνεται καί πάει χαμένο, ἀπό τήν νευρωτική ἐπιμονή μας στήν τελειομανία;
Ἴσως οἱ γονεῖς μας νὰ περίμεναν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ πετύχουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ζωῆς ποὺ γνώριζαν ὅτι ἐκεῖνοι δὲν μποροὺν νὰ πετύχουν.
Ὁπότε ἤθελαν κάτι περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἀλλά τί περισσότερο; Συνέχεια
Ἡ κατακρήμνισις τῆς πολιτικῆς, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῶν ΜΜΕ.
Κάποτε λοιπόν, στὶς τελευταῖες τάξεις τοῦ Λυκείου, ἐδῶ ἀπέναντι ὑπῆρχε ἕνα καφενεῖο καὶ ἦταν παραμονὲς ἐκλογῶν.
Ἕνας ὑποψήφιος, τοῦ ΚΚΕ, γνωστὸς στὴν περιοχή μας, πρωΐ, μεσημέρι, βράδυ ἐγκάριζε πίσω ἀπὸ μία ντουντούκα, γιὰ τὸ κακὸ μΠατΣοΚ, τὴν κακιὰ ΝουΔουλάρα καὶ τὸν …κακό του τὸν καιρό.
Ἕνα ἀπόγευμα τὸν ἐπλησίασα γιὰ νὰ τὸν ῥωτήσῳ: «Τόσες ἡμέρες γιατί δέν μᾶς λές τό τί καλό θά κάνῃς ἐσύ, μόνον κάθεσαι ἀπό τό πρωΐ ἔως τό βράδυ καί ἐπαναλαμβάνεις τό τί δέν κάνουν οἱ ἄλλοι;»
Μὲ στραβοκύτταξε… Πῆγε κάτι νὰ πῇ, μὰ δὲν τὸ εἶπε…
Μοῦ γύρισε τὴν πλάτη καὶ ἐξηκολούθησε νὰ …γκαρίζῃ!!!
Πιό …ἠλίθιος τί παθαίνεις; Συνέχεια
Νὰ ἔχουμε συναίσθησιν…
Τῶν πράξεών μας καὶ τῶν ἐπιπτώσεών τους στοὺς γύρω μας καὶ στοὺς ἑαυτούς μας.
Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει ἀπαραιτήτως ἀπόλυτη ἐπίγνωσιν καὶ τοῦ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ κυρίως τοῦ ποῦ θέλουμε νὰ πᾶμε.
Δῆλα δή, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ἔχουμε πάντα ἐπίγνωσιν τοῦ ῥόλου μας σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία, τῶν ὑποχρεώσεών μας καὶ τοῦ πόσο οἱ ἐπιλογές μας ἐπηρεάζουν τοὺς γύρω μας. Συνέχεια
Τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμοῦ.
Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὰ συνθήματα:
τὰ πάντα ἀμέσως, θάνατος στὴν πλήξι, ζωὴ χωρὶς νεκρὸ χρόνο καὶ ἀπόλαυσις χωρὶς ὅρια.
Αὐτὸ ἦταν τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμού.
Ἡ πρόθεσις ἦταν ἀναρχικὴ ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἤταν διαφημιστικὸ καὶ ἔτσι ἀπηλευθερώθη ἡ λίμπιντός μας γιὰ ἀγορὲς δίχως ὅρια, ἁρπάζοντας ἀσυγκρτάτητοι ὅλα τὰ ἀγαθά. Συνέχεια