Ἡ σκέψις εἶναι ἐκείνη ποὺ δημιουργεῖ. Ἑπομένως ἂν κάποιος θέλῃ νὰ δημιουργήσῃ μιὰν ἐμπειρία εἶναι σημανικὸ νὰ ἔχῃ μιὰ ξεκάθαρο σκέψι, νὰ ξέρῃ δηλαδὴ τὸ τὶ ἀκριβῶς θέλει καὶ νὰ ἑστιάζῃ σὲ αὐτό.
Ἂν κάποιος δὲν ξέρῃ τὸν προορισμό του, κανένα μονοπάτι δὲν τοῦ φαίνεται σωστό. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὅταν κάνω αὐτὸ ποὺ χρειάζομαι νὰ κάνω…
Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμησι.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψις αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μποροῦν νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶ. Συνέχεια
Μακρυὰ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.
Κύριε Μομφεράτε, ἄν καὶ δὲν σὲ γνωρίζω προσωπικῶς, εἶμαι μαζύ σου!
Ἐδῶ καὶ χρόνια, γιὰ ἄλλους λόγους ἀπὸ τοὺς δικούς σου, ἀρνοῦμαι νὰ ἀγοράσω βιβλία αὐτοῦ τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου.
(Κι ὄχι μόνον!!!)
Ἐκδοτικοὶ οἴκοι ποὺ προσβάλλουν, ἀπαξιοῦν καὶ καταστρέφουν τὴν γλῶσσα μας, εἶναι ἐκτὸς τῶν ἐνδιαφερόντων μου. Συνέχεια
Ἄρα πρέπει νὰ καῇ τὸ βιβλιοπωλεῖον τοῦ Λιβάνη!
Ἔχω πολλὲς φορὲς καταθέσῃ τὰ ὅσα πιστεύω, ἀναφορικῶς μὲ τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθέρας, ἤ ὄχι, ἐκφράσεως.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς θεωρῶ πὼς ἐφ΄ ὅσον διαβιοῦμε σὲ δημοκρατικὸ καθεστώς, μὲ αὐτὸ τὸ Σύνταγμα κι αὐτὴν τὸν νομοθεσία, ὀφείλουμε νὰ τὸ ἐφαρμόζουμε στὴν πράξι κι ὄχι στὴν θεωρία καὶ στὰ καλὰ καὶ …συμφέροντα!!!
Δῆλα δὴ ὀφείλουμε νὰ προστατεύουμε τὸν ἀντίλογο, ἀκόμη κι ἐὰν μᾶς ἐξοργίζῃ…
Ἀλλά κάθε ἀντίλογο; Ἀκόμη κι αὐτῶν πού καταλύουν τό «δημοκρατικό» μας πολίτευμα; Ἀκόμη καί τῶν δολοφόνων; Ἀκόμη κι αὐτῶν πού ἔχουν τιμωρηθῇ μέ στέρησιν τῶν πολιτικῶν τους δικαιωμάτων διότι παρεβίασαν βασικές ἀρχές τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων, στρεφόμενοι οὐσιαστικῶς κατά τῆς Πατρίδος; Συνέχεια
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ἤμαστε ἤδη ἕτοιμοι…
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ θέλουμε, χρειαζόμεθα, ἀποζητοῦμε, οὐδὲν θὰ ἔλθουν νὰ μᾶς χαρίσουν οἱ ἄλλοι.
Αὐτὰ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα τὰ ἔχουμε μὲ τέτοιον τρόπο δομήσει καὶ προστατεύσει ἀπὸ ἀλλοιώσεις, μέσα μας, ποὺ θεωρητικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν περιχαρακωθεῖ ἀπόλυτα καὶ τελικῶς νὰ μὴ βάλονται ἀπὸ ἐξωτερικὲς πηγὲς κινδύνου.
Ἐὰν λοιπὸν πράγματι συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, τότε ἐμεῖς εἴμαστε πανέτοιμοι γιὰ νὰ εὕροῦμε στὴν ζωή μας καὶ νὰ μετατρέψουμε σὲ πραγματικότητά μας ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, λαχταροῦμε, ὀνειρευόμαστε. Συνέχεια
Οἱ δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς.
Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.
Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια