Ἐγὼ προσωπικῶς, τὸ δηλώνω δημοσίως, δὲν ἀνήκω σὲ κανέναν ἄλλον παρὰ μόνον στὸν ἑαυτόν μου.
Ἐάν λοιπόν κάποιος μέ ἀντιμετωπισῃ ἔτσι, ὅπως ἀντιμετωπίζει τό παρακάτω κτῆνος τήν Γαλλιδούλα, πῶς θά ἔπρεπε νά ἀντιδράσω; Νά πιάσω ὅπλο; Νά πιάσω τίς κλωτσιές; Ἤ θά μέ προστάτευε νομικῶς τό ἐν λόγῳ «ἀντιῤῥατσιστικόν» τους νομοσχέδιον; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἄς δοῦμε μὲ ἄλλην ματιὰ τὰ γεγονότα
Ναί, ἡ καταστροφὴ ἐξαπλώνεται.
Ναί, διαβιοῦμε πλέον σὲ συνθῆκες ΣΟΚ, γιὰ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε. Ὁ τρόμος μᾶς ἔχει κυριεύσῃ!!!
Ναί, ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ἡ θέασις τῆς ἐξαθλιώσεως εἶναι κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἤδη αἰσθανόμαστε καὶ πιστεύουμε πὼς ἰσχύει. Ἀφῆστε δὲ ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ ἀκόμη περισσότερο…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι. Δὲν εἶναι διόλου ἔτσι! Ἤ ὀρθότερα, δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἔτσι…
Ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν Φῦσιν δὲν χωρᾶ διακρίσεις!
Ὁ χρόνος καὶ οἱ μεταλλωρύχοι.
“Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή. Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική”.
Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθειά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο Συνέχεια
Ἡ προπαγάνδα, τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» καὶ οἱ «ῥατσιστικὲς» κοινωνίες.
Ἔχω εὑρεθεῖ πολλὲς φορὲς μάρτυς ῥατιστικῆς συμπεριφορᾶς ἀπέναντι σὲ συμπολίτες μου. Πραγματικῆς ῥατσιστικῆς συμπεριφορᾶς, ὄχι γιαλατζί.
Ἄστεγοι ποὺ ἦσαν Ἕλληνες καὶ δὲν τοὺς ἐδέχθησαν κέντρα ἀστέγων…
Ἐπιδόματα ποὺ πηγαίνουν σὲ μὴ Ἕλληνες ἀναξιοπαθοῦντες…
Ἀποκλεισμὸς ἀνασφαλίστων Ἑλλήνων ἀπὸ νοσοκομεῖα…
Κι ἄλλα. Πολλά. Νὰ μὴ τὰ πιάσουμε τώρα ἕνα ἕνα. Διότι ἄλλο εἶναι τὸ θέμα μας.
Ἔτσι εἶναι οἱ νικητές!
Μία φωτογραφία ποὺ μοῦ ἄρεσε πάρα πολὺ καὶ ποὺ μοῦ ‘eθύμισε ἡρωϊκὲς στιγμὲς ἀγώνων ἀπὸ ἄλλες ἐποχές.
Ἄλλως τέ, οἱ Κρῆτες, καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τους στιγμὴ δὲν ‘eστάθηsαν ὑπὸ κάποιον ζυγό.
Πάντα ‘eπάλευαν μὲ θεριά…
Μὰ ὅπως λέει κι ὁ Μακρυγιάννης, τρῶν, τρῶν μὰ πάντα μένει καὶ μαγιά…
Ἔτσι καὶ μὲ αὐτούς…
Θεριὰ τὰ ἔβαλαν μαζύ τους…
Ἔφαγαν, ἔφαγαν, ἔφαγαν… Μὰ πάντα ἔμενε μαγιὰ γιὰ νὰ ἀντιβγῇ καὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε νέον κίνδυνο…
Συνέχεια