Τὸ ταξείδι καὶ τὰ πάθη τοῦ Ὀδυσσέως, τοῦ Ἕλληνος Ὀδυσσέως… εἶχε δεινά, περιπέτειες, ἀπώλειες καὶ μακρὺ χρόνο δέκα ἐτῶν…
Μὰ εἶχε κι ἐπιστροφή, θριαμβευτική καὶ ἐξόντωσι τῶν μνηστήρων…!!!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὶ κρίμα ποὺ δὲν θὰ γίνουμε ὅλοι ἰατροί!
Ὅλον τὸν χειμώνα βοηθοῦσα ἕναν ἀνεψιό μου στὴν μελέτη του, γιὰ νὰ μελετήσῃ καὶ νὰ μπορέσῃ νὰ δώσῃ ἐξετάσεις τώρα, αὐτὲς τὶς ἡμέρες.
Ἕνα παιδὶ μέσου ἐπιπεδου, στὰ μαθήματα ποὺ μελετοῦσε, ἀλλὰ μὲ πάρα πάρα πολλὰ ταλέντα σὲ ἄλλους τομεῖς. Ἔξω ἀπὸ τὴν μελέτη.
Τὴν μελέτη τὴν ἀπεφάσισε μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴν ἀναγκαστῇ νὰ κάνῃ κάποιαν χειρονακτικὴ ἐργασία.
Ἀλλὰ εἴπαμε… Ἔχει τόσα ταλέντα καὶ τόση προθυμία γιὰ ἐργασία, ποὺ κατὰ βάθος πιστεύω πὼς ἀδίκησε ἑαυτὸν μὲ τὸ νὰ πιεστῇ τόσο πολύ.
Αὐτὰ μὲ τὸν ἀνεψιό μου.
Ἔχουμε κι ἄλλα. Σημαντικότερα.
Διάβασα τὰ θέματα τῶν ἐξετάσεων.
Συνέχεια
Ὁ μόνος ἄνθρωπος ποὺ πρέπει νὰ ξεπεράσῃς εἶναι ὁ ἑαυτός σου!
Μικρὲς ζωές…
Μεγάλα προβλήματα…
Κι ἀπὸ κοντὰ κι ὁ θάνατος…
Δὲν εἶναι ποὺ δὲν θέλουμε νὰ ζήσουμε…
Εἶναι ποὺ δὲν μάθαμε νὰ ζοῦμε..
Εἶναι ποὺ δὲν μάθαμε νὰ ἀκοῦμε αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα μας… Τὴν Ἀνάγκη! Τὸ πραγματικό μας Ἐγώ. Ὄχι τὸ ἐπίκτητο…
Συνέχεια
Ὁ πραγματικὸς πλοῦτος!
Κάποιο βράδυ ένας διαβάτης ήρθε στην άκρη του χωριού και κοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο. Ξαφνικά και ενώ κοιμόταν ένας χωριάτης τον πλησίασε και τον ξύπνησε λέγοντάς του:
– Την πέτρα! Δώσε μου την πολύτιμη πέτρα!
– Ποια πέτρα; δεν κατάλαβε ο διαβάτης.
– Χθες τη νύχτα είδα όνειρο το Σίβα και μου είπε να έρθω στην άκρη του χωριού όπου κάποιος άνθρωπος θα μου δώσει μια πέτρα που θα με κάνει πλούσιο για όλη μου τη ζωή.
Οἱ Καλλέργηδες, οἱ Τσουδεροὶ καὶ ὁ περίεργός τους ῥόλος στὴν παγκοσμιοποίησι.
Ὅταν κάποτε διαβασα γιὰ τὴν ἐπανάστασι τῶν Καλλέργηδων αἰσθάνθηκα ἰδιαιτέρα ὑπερηφάνεια γιὰ αὐτοὺς τοὺς Κρῆτες. Κι ἄς ἦταν κοτζαμπάσηδες. Μοῦ ἄρεσε ποὺ δὲν σταμάτησαν γιὰ πολλὰ χρόνια νὰ ἀντιδροῦν στὴν Βενετοκρατία.
Ἀλλὰ ἔως ἐκεῖ.
Τὰ χρόνια πέρασαν. Ἐγὼ μεγάλωσα καὶ πρὸ μερικῶν μηνῶν ἔπεσε στὰ χέρια μου ἕνα σπουδαῖον κείμενον, τὸ ὁποῖον καὶ δημοσίευσε ὁ Μινώταυρος ἐδῶ:
Συνέχεια
Τό κόκκινο κουμπί
Πρίν ἀπό χρόνια σέ κάποια ἰστοσελίδα διάβασα τήν παρακάτω ἱστορία:
Κάποτε ὑπῆρχε ἕνα πολύ ἀγαπημένο ζευγάρι. Θά μποροῦσαν νά εἶναι πολύ εὐτυχισμἐνοι ἀλλά ἐκεῖνοι πίστευαν ὅτι γιά νά συμπληρωθῇ ἡ εὐτυχία τους καί νά μή τούς λείπῃ πιά τίποτα σέ αὐτήν τήν ζωή ἦταν τά πλούτη.
Κάποια στιγμή γνώρισαν ἕναν πολύ παράξενο ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος τούς ἔδωσε ἕνα κουτί ἐπάνω στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνα κόκκινο κουμπί καί τούς εἶπε: «Σᾶς χαρίζω αὐτό τό κουτί. Ἄν ποτέ θελήσετε νά συμπληρώσετε τήν εὐτυχία σας, ἔτσι ὅπως νομίζετε, πατῆστε τό κόκκινο κουμπί. Θά ἀποκτήσετε πάρα πολλά χρήματα ἀλλά κάποιος ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζετε θά χάσῃ τήν ζωή του».
Πέρασαν μερικά ἀκόμα χρόνια Συνέχεια