Ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν Φῦσιν δὲν χωρᾶ διακρίσεις!

Ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν Φύση…
Ὁ σεβασμὸς πρὸς ὅλα τὰ πλάσματα αὐτῆς
εἶναι καθολικός…
Δὲν χωρᾶ διακρίσεις…

Συνέχεια

Ὁ χρόνος καὶ οἱ μεταλλωρύχοι.

“Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που λένε ότι είναι αληθινή. Προφανώς, συνέβη κάπου στην Αφρική”.
     

Έξι μεταλλωρύχοι εργάζονται σε μια πολύ βαθειά σήραγγα και βγάζουν ορυκτά από τα έγκατα της γης. Ξαφνικά, μια κατολίσθηση φράζει την έξοδο της σήραγγας και τους απομονώνει από τον έξω κόσμο. Μόλις γίνεται αυτό, με μια γρήγορη ματιά, χωρίς να πουν λέξη, εκτιμούν την κατάσταση. Είναι όλοι τους πολύ έμπειροι και καταλαβαίνουν αμέσως πως το μεγάλο πρόβλημα θα είναι το οξυγόνο. Αν κάνουν ό,τι πρέπει, τους μένουν τρεις, το πολύ τρεισήμισι ώρες αέρα.
Ο κόσμος απέξω ξέρει πως είναι εκεί εγκλωβισμένοι, μια τέτοια κατολίσθηση όμως σημαίνει ότι θα πρέπει να ανοίξουν τη σήραγγα από την αρχή για να κατέβουν να τους βρουν. Θα προφτάσουν πριν τους τελειώσει ο αέρας;
Οι έμπειροι μεταλλωρύχοι αποφασίζουν πως πρέπει να εξοικονομήσουν όσο Συνέχεια

Ἡ προπαγάνδα, τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» καὶ οἱ «ῥατσιστικὲς» κοινωνίες.

Ἔχω εὑρεθεῖ πολλὲς φορὲς μάρτυς ῥατιστικῆς συμπεριφορᾶς ἀπέναντι σὲ συμπολίτες μου. Πραγματικῆς ῥατσιστικῆς συμπεριφορᾶς, ὄχι γιαλατζί.
Ἄστεγοι ποὺ ἦσαν Ἕλληνες καὶ δὲν τοὺς ἐδέχθησαν κέντρα ἀστέγων…
Ἐπιδόματα ποὺ πηγαίνουν σὲ μὴ Ἕλληνες ἀναξιοπαθοῦντες…
Ἀποκλεισμὸς ἀνασφαλίστων Ἑλλήνων ἀπὸ νοσοκομεῖα…
Κι ἄλλα. Πολλά. Νὰ μὴ τὰ πιάσουμε τώρα ἕνα ἕνα. Διότι ἄλλο εἶναι τὸ θέμα μας.

Συνέχεια

Ἔτσι εἶναι οἱ νικητές!

Μία φωτογραφία ποὺ μοῦ ἄρεσε πάρα πολὺ καὶ ποὺ μοῦ ‘eθύμισε ἡρωϊκὲς στιγμὲς ἀγώνων ἀπὸ ἄλλες ἐποχές.
Ἄλλως τέ, οἱ Κρῆτες, καθ’  ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τους στιγμὴ δὲν ‘eστάθηsαν ὑπὸ κάποιον ζυγό.
Πάντα ‘eπάλευαν μὲ θεριά…

Μὰ ὅπως λέει κι ὁ Μακρυγιάννης, τρῶν, τρῶν μὰ πάντα μένει καὶ μαγιά…

Ἔτσι καὶ μὲ αὐτούς…
Θεριὰ τὰ ἔβαλαν μαζύ τους…
Ἔφαγαν, ἔφαγαν, ἔφαγαν… Μὰ πάντα ἔμενε μαγιὰ γιὰ νὰ ἀντιβγῇ καὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε νέον κίνδυνο…
Συνέχεια

Κοττοῦλες ἤ Πολεμιστές;

Μέσα σὲ ἕναν μήνα ἔχασα τρεῖς φίλους μου. Καὶ τοὺς τρεῖς στὴν Κρήτη. Καὶ οἱ τρεῖς ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες ποὺ ἔκλεισαν τὶς ἐπιχειρήσεις τους καὶ θὰ ἔμεναν στὸν δρόμο.
Δὲν ἄντεξαν. Ἔδωσαν τέλος στὰ ἀδιέξοδα ἀφήνοντας πίσω τους ὀρφανά…

Ἐκύλησαν δύο χρόνια ἀπὸ τότε.
Δὲν ἐλησμονήθη τὸ περιστατικό, ἀλλὰ κάπως μαλάκωσε.
Κάθε φορὰ ὅμως ποὺ ἐδιάβαζα γιὰ αὐτοκτονίες ἔτρεμα. Θυμόμουν.
Καὶ μαζύ μου ξαναζοῦσαν οἱ  συγγενεῖς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς τῆς φρίκης καὶ τῆς ὀρφάνιας.

Συνέχεια

Μά ποιός ἔχει δίκαιον τελικῶς;

 

Ἐγὼ δὲν κατάλαβα!
Προσπάθησα.
Τὸ εἶδα μία… Τὸ εἶδα δύο… Τὸ εἶδα τρεῖς… Ἀλλὰ δὲν κατάλαβα!
Τὸ μόνον ποὺ κατάλαβα εἶναι πὼς κάποια κτήνη ἀπὸ τὴν μία μισοῦν κάποια κτήνη ἀπὸ τὴν ἄλλην. Ἀλλὰ καὶ τὰ κτήνη ἀπὸ τὴν ἄλλην μισοῦν τὰ κτήνη ἀπὸ τὴν μία. Τοῦ μίσους τὸ κάγκελο γίνεται… Καὶ τὰ κτήνη, κτήνη…

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=p7nM9doQc_Q]

Συνέχεια