Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος καὶ αὐτὸ εἶναι ἐξαιρετικό.
Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μιὰ ἱστορία καὶ ἐπίσης ἔχει καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ μετατρέπῃ τὴν ἀπελπισία σὲ ἐλπίδα. Μπορεῖ νὰ σκουπίζῃ τὰ δάκρυα του καὶ νὰ ἀντικαθιστᾷ μὲ χαμόγελο.
Ὑπάρχουν δυὸ δυνάμεις, δυὸ κόσμοι, ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικός. Οἱ περισσότεροι προσπαθοῦν νὰ ἐλέγξουν τὸν ἐξωτερικὸ κόσμο. Πῶς ὅμως μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃς τὴν καταιγίδα, τὴν πλημμύρα ἡ τὴν οἰκονομική κρίσι; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἐπὶ τέλους!!! Θὰ κυβερνήσῃ ἡ χρυσῆ αὐγή!
Καλά…
Ἕχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἀπολύτως ἠλιθίους! Ἀπέραντα καὶ ἀπύθμενα ἠλιθίους!!!
Μοῦ ἔλεγε φίλος, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, ποὺ διαβιεῖ στὸ ἐξωτερικό, πὼς ὅλοι Ἕλληνες ἐγκαθίστανται αὐτὸν τὸν καιρὸ στὴν πόλι τους εἶναι ὅλοι ὑποστηρικτὲς τῆς χρυσῆς αὐγῆς. Μὰ ὅλοι!!!
Κι ὅταν κάπου κάπου κάποιος πασχίζει νὰ πῇ κάτι, ἔτσι, λίγο διαφορετικό, πέφτουν νὰ τὸν φᾶν!!! Στὴν κυριολεξία!!!
Ἕλληνες, μὴ φοβᾶσθε τίποτα!!!
Δὲν μπορεῖ ΚΑΝΕΙΣ νὰ μᾶς καταβάλῃ καὶ νὰ μᾶς νικήσῃ.
Θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχουμε ἀντιληφθῆ πρὸ καιροῦ. Τόση λύσσα… Τόση ἐπιθετικότης… Τόση προσπάθεια χειραγωγήσεως… Γιατί; Μήπως γιατί κάποιοι παίζουν τὰ τελευταῖα τους χαρτιά; Μήπως βλέπουν κάτι ποὺ ἐμεῖς ἀκόμη ἀδυνατοῦμε νὰ πιστέψουμε;
Ὅλα μαζύ… Ὅλοι μαζύ… Ὅλοι ἐναντίον μας…
Καὶ ξαφνικὰ ἀπὸ κάθε ἄκρη τοῦ πλανήτου ἐμφανίζονται «φιλέλληνες». Οἱ νέοι μας καθοδηγητές; Ὄχι… Τὰ νέα φερέφωνα… Τὰ φερέφωνα μίας παλαιᾶς τάξεως ποὺ μεταμορφώνεται σὲ νέα, ἀλλάζοντας Συνέχεια
Χμμμ… Ἡ Τουρκία μᾶς τελειώνει;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ξεκίνησαν τὰ ἐπεισόδια στὴν Κωνσταντινούπολι…
Τὰ εἴδαμε, τὰ ἐθαυμάσαμε, ἀνανακτήσαμε, θυμώσαμε, συμπονέσαμε, ἐξοργισθήκαμε…
Ἀλλά βρέ παιδιά, δέν εἶναι πάρα πάρα πάρα πολύ τραβηγμένο νά σηκώνεται στό πόδι, γιά ἕνα ἐμπορικό κέντρο, μία χώρα τῶν ὀγδόντα ἑκατομμυρίων;
Ἐδῶ σὲ ἐμᾶς ἔκοψαν μισθούς, συντάξεις, ὄνειρα, φαγητό, στέγη, δικαίωμα στὴν διαβίωσιν καὶ τόση φασαρία δὲν κάναμε. Κάτι ψιλὰ κάναμε, ἴσα γιὰ νὰ μὴ πᾷν ἄκλαπτα τὰ ὅπλα…
Κι ἐκεῖ γιά ἕνα ἐμπορικό κέντρο θά βάλουν φωτιά νά κάψουν τούς πισινούς τους;
Μὴ βιασθῇ κάποιος νὰ πεταχθῇ καὶ νὰ μοῦ πῇ πὼς ἐμεῖς εἴμαστε ψόφιοι… Ἤ μὴν βιασθῇ κάποιος νὰ πῇ πὼς ἐμᾶς μᾶς ψεκάζουν… Ἤ μὴ βιασθῇ κάποιος νὰ πῇ πὼς ἐμᾶς μᾶς ἀποκοιμίζουν σκέτο γιὰ νὰ τὸ βουλώνουμε Συνέχεια
Σκίσε τὴν συνταγή…
Δεν είναι τόσο απλό να αντέξεις να αντικρύσεις τον εαυτό σου. Συνήθως θέλουμε να βλέπουμε αυτό που μας αρέσει. Συνήθως παίζουμε κρυφτούλι με το εαυτουλάκι μας, προκειμένου να βαδίζουμε επί του ασφαλούς. Και το ασφαλές είναι πάντοτε η δοκιμασμένη συνταγή ζωής που μας έχουν περάσει οι άλλοι.
Μά τί ἔγινε μέ τόν GAP; Πῆγε στήν βο(υ)λή;
Τόν ἐχάσαμε; Καί τί ἐχάσαμε;
Τὰ ὑπομνήματα τὰ ἐμάθαμε…
Τὰ περὶ ἀπολογιῶν καὶ λοιπῶν πράξεων ἀλόγων, ἐπίσης τὰ ἐμάθαμε…
Κάπου ἐδῶ, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς, κάτι οἰκονομικοὶ εἰσαγγελεῖς συνταξιοδοτῶνται…
Αὐτοὶ καλὲ ποὺ ἔβγαλαν στὴν φόρα καὶ τὰ αὐγὰ καὶ τὰ καλάθια…
Λέτε μέ τήν συνταξιόδότησί τους νά «χαθοῦν» καί οἱ φάκελοι μαζύ μέ τίς δικογραφίες;
Ἄ πὰ πά… Κακὲς κουβέντες. Γίνονται αὐτά στό Ἑλλαδοκαφριστάν;