Γιατί ἡ σοφία τοῦ μυαλοῦ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα.
Τὴν ἀποκτᾶ κάποιος μὲ τὴν γνώσι.
Τούτη ἐδῶ ποὺ σοῦ λέω ὅμως, εἶναι ἡ σοφία τῆς ψυχῆς, καὶ ἀποκτιέται μόνο μὲ πόνο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τά λάθη δροῦν προσθετικά ἤ πολλαπλασιαστικά;
Αὐτὸ ποὺ γνώριζα γιὰ τὰ μαθηματικὰ προβλήματα ἦταν πὼς ὅταν ξεκινήσῃς τὴν λύσι μίας ἀσκήσεως μὲ λάθος βάσεις, ὅποιαν διαδρομὴ κι ἐὰν ἀκολουθήσῃς, σὲ λᾶθος θὰ καταλήξῃς.
Ἐὰν γιὰ παράδειγμα ἔχω ἐμπρός μου μίαν οἰκοδομή, τῆς ὁποίας τὰ θεμέλια εἶναι στραβοστημένα, ἀλλὰ ἔχουν ἀρχίσῃ ἤδη οἱ ἐργασίες γιὰ τὸν πρῶτο, ἤ ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν δεύτερο ὄροφο, ὅσες πατέντες κι ἐὰν κάνω, τὰ θεμέλια εἶναι στραβὰ καὶ ἡ οἰκοδομὴ θὰ πέσῃ σίγουρα.
Δὲν ἴσιώνουν τὰ λάθη. Δὲν γίνεται νὰ ἰσιώσουν. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ διορθώσουμε ἕνα λᾶθος κι ὄχι νὰ τὸ μεταφέρουμε, προσθέτοντάς του οὐσιαστικῶς ἐπὶ πλέον λάθη, ὀφείλουμε νὰ τὰ ἀναγνωρίσουμε, νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σημεῖον ποὺ ἔγινε τὸ λᾶθος καὶ νὰ τὸ πιάσουμε ὅλο ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Ἔχουμε λοιπὸν σήμερα φθάσῃ στὸ σημεῖον νὰ συζητᾶμε γιὰ λάθη ἐπὶ λαθῶν, ὦ λάθη, γιὰ τὰ ὁποῖα ὅσοι εὐθύνονται συμπεριφέρονται μὲ ἕναν ἀπόλυτον ὠχαδελφισμό… Σὰν νὰ μὴν συνέβησαν.
Συνέχεια
Αὐτὰ ποὺ σοῦ λείπουν δὲν ἀποκτῶνται κλέβοντας φίλε…
Ξέρεις κάτι;
Σοβάρεψα! Και δε μου πάει!
Θύμωσα! Και δε μου πάει!!
Γιατί το χαμόγελο μού ανήκει!
Όπως και το δάκρυ!
Γιατί αυτά είμαι εγώ!
Συνέχεια
Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν ἤ ἔγινε Κολοκοτρώνης;
Σχέδιον τοῦ Γάλλου συνταγματάρχου Voulier. Ἴσως τὸ πλέον ἀξιόπιστον καὶ πιστὸν πορτρέτον τοῦ Γέρου μας.
«Προσκυνῶ τὴν Ἑλλάδα. Φιλῶ τὸ χέρι τῆς λευτεριᾶς».
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια χαιρέτιζε ὁ ποιητής μας Ἀντώνης Μαρτελᾶος τὸν Κολοκοτρώνη, κάθε ποὺ τὸν συναντοῦσε στὴν Ζάκυνθο.
Στὴν Ζάκυνθο ὁ Κολοκοτρώνης μορφώθηκε.
Ὅσο τοὐλάχιστον μποροῦσε νὰ μορφωθῇ κάποιος ἐκεῖνα τὰ σκοτεινὰ χρόνια.
Κατὰ πῶς λέει κι ὁ ἴδιος, μόνον τὸ ὄνομά τους, κάποιοι παλαιοὶ κοτζαμπάσηδες, ἤξεραν νὰ γράφουν. Οἱ παπᾶδες μόνον «κατὰ πράξιν» ἤξεραν τὰ ἐκκλησιαστικά.
Ἀμόρφωτος, συνειδητὰ κρατημένος στὸ σκότος ὁ λαός.
Στὶς 6 Ἰανουαρίου 1821 πάτησε τὰ πόδια του στὸν Μοριά. Οὔτε κἄν ἐγνώριζε ἀκόμη τότε πὼς ἦταν ὁ ἡγέτης αὐτοῦ τοῦ τόπου. Νὰ ἀγωνισθῇ ἐγύρευε. Εἶχε μπεῖ στὸ μυστικὸ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἀπὸ τὸ 1818. Νὰ παλέψῃ, νὰ πολεμήσῃ, νὰ σκοτωθῇ γιὰ τὴν λευτεριὰ τοῦ τόπου μας.
Ὁ Κολοκοτρώνης ποὺ ἐμεῖς γνωρίζουμε, ἀκόμη δὲν εἶχε γεννηθῇ. Ἐκκολάπτετο. Ὄχι διότι δὲν εἶχε τὴν Φύσιν. Ἐὰν δὲν τὴν εἶχε δὲν θὰ γινόταν αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε. Σαφῶς καὶ εἶχε τὴν Φύσιν. Δὲν εἶχε ὅμως δύο πολὺ σοβαρὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶχε τὴν παιδεία καὶ τὴν συνειδητότητα. Δῆλα δὴ δὲν εἶχε προλάβῃ νὰ κάνῃ τὰ ἀπαραίτητα βήματα γιὰ νὰ γίνῃ ὁ γνωστὸς καὶ πολυαγαπημένος μας Γέρος. Ἀκόμη…
Στὴν κοσμάρα τους τότε, στὴν κοσμάρα τους τώρα…
Ἕνας ἔνοχος καὶ δεκατέσσερεις (ἐπιβεβαιωμένοι) ἠλίθιοι!
Ἡ συζήτησις μὲ τὸν Χρυσόστομο πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μᾶς ὁδήγησε σὲ μίαν πάρα πολὺ μεγάλη διαπίστωσιν!!!
Στὴν βο(υ)λή, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς «κατὰ βούλησιν» ψηφοφόρους, ποὺ πηγαινοέρχονταν ἀνάμεσα σὲ τέσσερις κάλπες, ὑπῆρχαν καὶ τέσσερις τύποι ποὺ δὲν ἐψήφισαν γιὰ αὐτὰ ποὺ τοὺς ἀφοροῦσαν. Οἱ Παπακωνσταντίνου, Μπένυ, GAP καὶ Παπαδῆμος. (Ἰδίως ὁ τελευταῖος δὲν ἐψήφισε γενικῶς!!!)
Σὲ μίαν ψηφοφορία ὅμως ποὺ δὲν ἔχει σταυρούς, δὲν ἔχει περιθώρια ἐμφανίσεως ἀκύρων ψηφοδελτίων.
(Ἐξαιροῦνται μόνον τὰ ψηφοδέλτια ποὺ πιθανὸν νὰ προέρχονται ἀπὸ κάποιες κυρίες, οἱ ὁποῖες ἴσως νὰ νόμιζαν πὼς οἱ φάκελλοι χρειάζονται τὸ σάλιο τους γιὰ νὰ κλείσουν, ἤ τὸ ἀποτύπωμα τῶν χειλιῶν τους, γιὰ νὰ δείξουν τὴν …ἀφοσίωσίν τους στὸ πρόσωπο τῆς προτιμήσεώς τους!!!)
Ἂς σοβαρευθῶ καλλίτερα ὅμως.
Συνέχεια