Ξέρεις κάτι;
Σοβάρεψα! Και δε μου πάει!
Θύμωσα! Και δε μου πάει!!
Γιατί το χαμόγελο μού ανήκει!
Όπως και το δάκρυ!
Γιατί αυτά είμαι εγώ!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν ἤ ἔγινε Κολοκοτρώνης;
Σχέδιον τοῦ Γάλλου συνταγματάρχου Voulier. Ἴσως τὸ πλέον ἀξιόπιστον καὶ πιστὸν πορτρέτον τοῦ Γέρου μας.
«Προσκυνῶ τὴν Ἑλλάδα. Φιλῶ τὸ χέρι τῆς λευτεριᾶς».
Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια χαιρέτιζε ὁ ποιητής μας Ἀντώνης Μαρτελᾶος τὸν Κολοκοτρώνη, κάθε ποὺ τὸν συναντοῦσε στὴν Ζάκυνθο.
Στὴν Ζάκυνθο ὁ Κολοκοτρώνης μορφώθηκε.
Ὅσο τοὐλάχιστον μποροῦσε νὰ μορφωθῇ κάποιος ἐκεῖνα τὰ σκοτεινὰ χρόνια.
Κατὰ πῶς λέει κι ὁ ἴδιος, μόνον τὸ ὄνομά τους, κάποιοι παλαιοὶ κοτζαμπάσηδες, ἤξεραν νὰ γράφουν. Οἱ παπᾶδες μόνον «κατὰ πράξιν» ἤξεραν τὰ ἐκκλησιαστικά.
Ἀμόρφωτος, συνειδητὰ κρατημένος στὸ σκότος ὁ λαός.
Στὶς 6 Ἰανουαρίου 1821 πάτησε τὰ πόδια του στὸν Μοριά. Οὔτε κἄν ἐγνώριζε ἀκόμη τότε πὼς ἦταν ὁ ἡγέτης αὐτοῦ τοῦ τόπου. Νὰ ἀγωνισθῇ ἐγύρευε. Εἶχε μπεῖ στὸ μυστικὸ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἀπὸ τὸ 1818. Νὰ παλέψῃ, νὰ πολεμήσῃ, νὰ σκοτωθῇ γιὰ τὴν λευτεριὰ τοῦ τόπου μας.
Ὁ Κολοκοτρώνης ποὺ ἐμεῖς γνωρίζουμε, ἀκόμη δὲν εἶχε γεννηθῇ. Ἐκκολάπτετο. Ὄχι διότι δὲν εἶχε τὴν Φύσιν. Ἐὰν δὲν τὴν εἶχε δὲν θὰ γινόταν αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε. Σαφῶς καὶ εἶχε τὴν Φύσιν. Δὲν εἶχε ὅμως δύο πολὺ σοβαρὰ στοιχεῖα. Δὲν εἶχε τὴν παιδεία καὶ τὴν συνειδητότητα. Δῆλα δὴ δὲν εἶχε προλάβῃ νὰ κάνῃ τὰ ἀπαραίτητα βήματα γιὰ νὰ γίνῃ ὁ γνωστὸς καὶ πολυαγαπημένος μας Γέρος. Ἀκόμη…
Στὴν κοσμάρα τους τότε, στὴν κοσμάρα τους τώρα…
Ἕνας ἔνοχος καὶ δεκατέσσερεις (ἐπιβεβαιωμένοι) ἠλίθιοι!
Ἡ συζήτησις μὲ τὸν Χρυσόστομο πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μᾶς ὁδήγησε σὲ μίαν πάρα πολὺ μεγάλη διαπίστωσιν!!!
Στὴν βο(υ)λή, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς «κατὰ βούλησιν» ψηφοφόρους, ποὺ πηγαινοέρχονταν ἀνάμεσα σὲ τέσσερις κάλπες, ὑπῆρχαν καὶ τέσσερις τύποι ποὺ δὲν ἐψήφισαν γιὰ αὐτὰ ποὺ τοὺς ἀφοροῦσαν. Οἱ Παπακωνσταντίνου, Μπένυ, GAP καὶ Παπαδῆμος. (Ἰδίως ὁ τελευταῖος δὲν ἐψήφισε γενικῶς!!!)
Σὲ μίαν ψηφοφορία ὅμως ποὺ δὲν ἔχει σταυρούς, δὲν ἔχει περιθώρια ἐμφανίσεως ἀκύρων ψηφοδελτίων.
(Ἐξαιροῦνται μόνον τὰ ψηφοδέλτια ποὺ πιθανὸν νὰ προέρχονται ἀπὸ κάποιες κυρίες, οἱ ὁποῖες ἴσως νὰ νόμιζαν πὼς οἱ φάκελλοι χρειάζονται τὸ σάλιο τους γιὰ νὰ κλείσουν, ἤ τὸ ἀποτύπωμα τῶν χειλιῶν τους, γιὰ νὰ δείξουν τὴν …ἀφοσίωσίν τους στὸ πρόσωπο τῆς προτιμήσεώς τους!!!)
Ἂς σοβαρευθῶ καλλίτερα ὅμως.
Συνέχεια
Ἐπιτρέπεται ὁ προσηλυτισμός;
Καί ποῦ;
Ἔρχεται λοιπὸν ὁ φίλος ὁ Κωστῆς, καθυστερημένος, σὲ κάποιαν συνάντησίν μας, διότι τὸν ἀπησχόλησαν κάτι τύποι, τὴν ὤρα ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ σπίτι του. (Οἱ ὁποῖοι τελικῶς εἰσῆλθαν κι ἐντὸς τοῦ οἴκου του!!!)
Οἱ τύποι, ποὺ ὁμολόγησαν πὼς πηγαίνουν δύο-δύο, τοὐλάχιστον, ξεκίνησαν νὰ τοῦ παρουσιάζουν ἕνα γνωστὸ περιοδικό, ἰδίως γιὰ τὴν θρησκευτική του θεματολογία.
Κουβέντα στὴν κουβέντα, ἐρωτᾷ ὁ Κωστῆς ἐὰν ἐπιτρέπεται ὁ προσηλυτισμός. «Ναί, σὲ δημοσίους χώρους» τοῦ ἀπαντοῦν!!!
Ἄναυδος ὁ Κωστῆς! Κατέφθασε στὴν συνάντησίν μας, μὲ ἀρκετὴ καθυστέρησιν ἀλλὰ μὲ πλῆθος προβληματισμῶν.
Ἐγώ, γιὰ νὰ λέω τὴν ἀλήθεια, ἐκνευρίστηκα πάρα πολύ. Θεωρῶ γενικῶς ἀπαράδεκτη κάθε μορφὴ προσηλυτισμοῦ, ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν προέρχεται. Ἰδίως ἀπὸ τὴν πολιτεία. Ἀλλὰ δὲν γνώριζα πολλὰ γιὰ τὴν σχετικὴ νομοθεσία καὶ τελικῶς ἀπεφάσισα, ἐκείνην τοὐλάχιστον τὴν στιγμή, νὰ τὸ ἀφήσω.
Σήμερα ὅμως ἐπανέρχομαι.
Διαβάζω στὸ ἄρθρον 13 τοῦ Συντάγματος τὰ κάτωθι:
Κι ἄλλοι σεισμοί! Πολλοὶ σεισμοί!
Πάρα πάρα πολλοὶ σεισμοί, ἰδίως σὲ σημεῖα τοῦ πλανήτου ποὺ δὲν συνηθίζονται.
Ὁ παγκόσμιος χάρτης τῶν σεισμῶν γιὰ τὶς τελευταῖες δύο ἐβδομάδες. Συνέχεια