Ὅλοι μας κάθε ἡμέρα, μὲ κάθε τρόπο, ἠθελημένα ἡ ἀσυνείδητα σπᾶμε τὰ παλαιά μας ὅρια καὶ προχωρᾶμε κάνοντας πράγματα ποὺ ἐχθὲς φοβόμασταν. Ὁ ἑαυτός μας ἐπεκτείνεται ἀλλὰ ταὐτόχρονα νοιώθουμε ὅτι κάτι μᾶς φταίει ….ὅτι κάτι μᾶς κρατᾶ.
Εἶναι σὰν νὰ ἤμαστε δεμένοι ἀπὸ τὸ πόδι μὲ μιὰ ἁλυσίδα στὸ κέντρο ἑνὸς κύκλου. Καθὼς σπᾶμε ὅρια καὶ κάνουμε καινούργια πράγματα ἡ ἁλυσίδα μεγαλώνει ὁ κύκλος ἐπεκτείνεται καὶ ξεμακραίνουμε ἀπὸ τὸ κέντρο … ἀλλὰ πάντα κάτι μᾶς φταίει ….καὶ συνεχίζουμε νὰ προχωρᾶμε, ἡ ἁλυσίδα νὰ μεγαλώνῃ, νὰ μᾶς δίνῃ μιὰ μεγαλύτερη ἐλευθερία κινήσεων ἀλλὰ πάλι κάτι μᾶς κρατᾶ….
Καὶ φθάνει μιὰ στιγμὴ στὴν ζωὴ ὅλως μας ποὺ χρειάζεται νὰ ἀποφασίσουμε νὰ σπάσουμε τὴν ἁλυσίδα καὶ νὰ ἐλευθερώσουμε τὸν ἑαυτό μας. Τὸ σπάσιμο τῆς ἁλυσίδος ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς στάσεως μας ἀπέναντι στὴν ζωή. Συνέχεια →

Ὡς γνωστὸν ἕνας ὀργανισμὸς (ὁποιοσδήποτε ὀργανισμός!!!) ὄταν αἰσθανθῇ πὼς ἀπειλεῖται ἡ ἐπιβίωσίς του, τίθεται σὲ «ἐπίπεδον διαρκοῦς συναγερμοῦ», ἐπιχειρῶντας νὰ διασωθῇ ὁ ἴδιος, ἀκόμη κι ἐὰν ἀπαιτηθῇ νὰ προβῇ σὲ βαθυτάτους …ἀκρωτηριασμούς του. Πρὸς τοῦτον καὶ ξεκινᾷ τὸν μηχανισμὸ ἀποβολῆς κάθε ἐπιβαρυντικοῦ κι ἐχθρικοῦ στοιχείου ποὺ τὸν ἀπειλεῖ. Πρὸς τοῦτον ἀποβάλλει, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀνίκανα νὰ τὸν ὑποστηρίξουν κύτταρά του, εἴτε μὲ τὸν μηχανισμὸ τῆς ἀποπτώσεως εἴτε μὲ τὸν μηχανισμὸ τῆς φαγοκυτταρώσεως-κυτταροφαγίας. Πρὸς τοῦτον «ἐπικεντρώνεται» μόνον στὸ πῶς θὰ κρατήση τὰ ὑγιῆ του κύτταρα ζωντανά, σὲ ἀπόλυτο ἐπικοινωνία μαζύ του καὶ σὲ πλήρη πολεμικὴ ἑτοιμότητα, πρὸ κειμένου νὰ τὸν στηρίξουν γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ νὰ θεραπευθῇ. Συνέχεια →

Κι αὐτὴ ἡ ὀδὸς ἐπιλέγεται βάσει μόνον ἑνὸς κριτηρίου: πόσο ἕτοιμοι εἴμεθα νά ὑπερασπισθοῦμε τούς βαθμούς ἐλευθερίας μας; Συνέχεια →

Ὄχι εἰς βάρος τῶν ἄλλων.
Ὄχι λάθρα.
Ὄχι δολίως.
Ὄχι φοβισμένα.
Ὄχι μουδιασμένα.
Ὄχι ἀμφισβητώντας. Συνέχεια →