Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ σκληρή, μὰ παραλλήλως πολὺ σημαντική.
Ζοῦμε τὶς κορυφώσεις τῶν συγκρούσεων τοῦ παραλόγου καὶ τοῦ λογικοῦ.
Ζοῦμε τὶς ἀναγκαίες ἐκεῖνες περιόδους προεργασίας ποὺ ὁδηγοῦν, ἐξ ἀνάγκης, σὲ κάτι πολὺ διαφορετικὸ καὶ μεγάλο.
Μποροῦμε νὰ δοῦμε τὶς σημερινὲς συνθῆκες ὡς παγίδα.
Μποροῦμε νὰ τὶς δοῦμε πάλι ὠς εὐκαιρίες γιὰ τοὺς ἀπατεῶνες.
Μποροῦμε ὅμως καὶ νὰ τὶς δοῦμε ὡς Ἱερές…. Συνέχεια
Τὸ «κλειδί», γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν μηχανισμὸ βάσει τοῦ ὁποίου αὐτό-ὑποτασσόμεθα σὲ μίαν πραγματικότητα ποὺ μᾶς πονᾶ, μᾶς αὐτοκαταστρέφει καί, φυσικά, δὲν μᾶς ἀρέσει, εἶναι τὸ πῶς ἐμεῖς (καὶ μόνον ἐμεῖς!!!) διαχειριζόμεθα τὸν τρόπο παραμονῆς μας σὲ καταστάσεις καὶ συνθῆκες τέτοιες, ποὺ ἀκόμη …ἀντέχουμε. Κι ἀντέχουμε διότι ἔτσι ἀκριβῶς μάθαμε, ἀδυνατῶντας νὰ ξεμάθουμε καὶ νὰ τὰ πιάσουμε ὅλα ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Συνέχεια
Ὁ χρόνος ποὺ εἴχαμε γιὰ νὰ …παίζουμε φθάνει στὸ πέρας του καὶ τώρα πιὰ θὰ ἀναγκασθοῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ὠμὴ πραγματικότητα, εἶτε τὸ θέλουμε εἶτε ὄχι. Συνέχεια
Ἐπισήμως πλέον… Γιὰ τὴν ἀκρίβεια φθινοπωριάζει ἀπὸ μεθαύριο (23 Σεπτεμβρίου), ἀλλά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἔχουμε καὶ μίαν σκληρὴ καθημερινότητα νὰ ἀντιμετωπίσουμε, ἂς ἀφιερώσουμε τὴν σημερινὴ καὶ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα στὸ νὰ «γευθοῦμε», μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι, αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ ἐποχῆς.
Συνέχεια
Κι ὄχι ἀπὸ τὸ τέλος ἢ ἀπὸ κάποιο, τυχαῖον σημεῖον, τῆς ἐνδιαμέσου διαδρομῆς.
Ἡ Ἀνθρωπότης ὑπέπεσε σὲ πολλὲς ἠθικές, νοητικὲς καὶ ἀξιακὲς παγίδες, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, διότι κάπου, κάποτε, γιὰ κάποιους ἀγνώστους σὲ ἐμᾶς λόγους, ἐπέλεξε (ἢ ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιλέξῃ) τὸν συμβιβασμὸ ἀπὸ τὴν Ἐλευθερία. Ἕνας συμβιβασμὸς ποὺ ἐπῆλθε μετὰ ἀπὸ ἀγῶνες σαφῶς, ἀλλά, κρίνοντας ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ μόνον, εἶχε νὰ κάνῃ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ ἐκπτώσεις γύρω ἀπὸ τοὺς ἠθικοὺς φραγμοὺς τῶν ὁλίγων, ποὺ (στὴν πραγματικότητα) ἤλεγχαν καὶ χειραγωγοῦσαν τὶς ἀντιδράσεις τῶν πολλῶν. Συνέχεια
Γιατί νά μάθουμε νά λέμε ἐπί τέλους ΟΧΙ;
Γιατί πρέπει νά ἀλλάξουμε τήν παθητικόητα μέ τήν ἐνεργητικότητα;
Γιατί πρέπει νά …διαφέρουμε ἐμεῖς ἀπό αὐτό πού μᾶς ἐπιβάλλουν νά γίνουμε; Συνέχεια
