Πόσο ὄμορφο εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ εἴμαστε αὐτάρκεις.
Τὸ νὰ μποροῦμε νὰ μὴν ἐξαρτώμεθα ἀπὸ ἄλλους…
Τὸ νὰ εἴμαστε ἱκανοὶ καὶ ἄξιοι νὰ κερδίζουμε κάθε σπυρὶ σιτάρι μόνοι μας…
Τὸ νὰ μὴ περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς ἐκτιμήσουν, γιὰ νὰ ἐκτιμήσουμε τοὺς ἑαυτούς μας…
Τὸ νὰ μὴ περιμένουμε ἀπὸ τὴν …θεὰ τύχη νὰ μᾶς προτιμήσῃ… Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη σύγχυσις τῆς ἐποχῆς μας ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὴν ἀνάγκη, ποὺ πηγάζει πλέον ἀπὸ ὅλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, καὶ ἀφορᾶ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ζωῆς μας. Ὅλοις μας ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὅσα αὐτὴν τὴν στιγμὴ ἔχουμε δὲν μᾶς ἐκφράζουν. Τὸ πῶς θὰ ἀναζητήση ὅμως κάποιος τὶς δικές του ἀνάγκες ἔχει νὰ κάνῃ μὲ πολλὲς παραμέτρους, ποὺ σίγουρα εἶναι πάντα ὑποκειμενικές. Συνέχεια →

Συνήθως, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὴν ζωή, πρέπει νὰ τολμήσουμε.
Πρέπει νὰ ῥισκάρουμε… Νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πεπατημένη καὶ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν ῥουτίνα μας.
Πόσο δύσκολο ὅμως εἶναι ὅλο αὐτό γιά τόν κάθε ἕναν ἀπό ἐμᾶς; Συνέχεια →

Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια →

Ἔχεις αἰσθανθεῖ τόν πόνο τοῦ Γέρου μας γιά τίς προδοσίες πού ὑπέστη;
Τήν μοναξιά τοῦ Ὑψηλάντου ὅταν ἐγκατελήφθη;
Τόν πόνο τοῦ Ὀδυσσέως ὅταν φίλια χέρια τόν στραγγάλιζαν;
Τήν ἀγωνία τοῦ τυφλοῦ Νικηταρᾶ ὅταν τό μπαστοῦνι κτυποῦσε τίς πέτρες διστακτικά γιά νά τόν προστατεύσῃ ἀπό πτώσεις;
Τό οὐρλιακτό τῆς μάννας ὅταν ὁ Κοῦρδος τήν ξεκοίλιαζε γιά νά πετάξῃ τό ἀγέννητο παιδί της στήν γῆ; Συνέχεια →