Ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξῃ ἀνάμεσα στὰ «πάθη»  του καὶ στὰ «θέλω» του γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τοὺς …ἀφεθῇ ἤ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὰ χρησιμοποιῆ, κατὰ τὶς ἀνάγκες του.
Οὐσιαστικῶς ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος ἐπιλέγει γιὰ τὴν εὐαρέσκειά του καὶ γιὰ τὸ πότε θὰ τὴν βιώση,  ὅταν αὐτὸς κρίνῃ δίχως ὅμως νὰ γίνεται ἔρμαιο τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν του. Συνέχεια →

Ἕνα ταξείδι εἶναι ἡ ζωή μας…
Καὶ ὁ πλανήτης μας ἡ νήα μας…
Ἡ παραμονή μας ἐπάνω σὲ αὐτὴν τὴν νήα μικρή… Μία στιγμή… τόση δά…
Ἐάν δέν μποροῦμε νά τήν ἀπολαύσουμε, τότε ποιός ὁ λόγος γιά τόσην φασαρία; Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη μας ταλαιπωρία, γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ διαβιοῦμε στὶς μεγάλες πόλεις,  μὲ τὴν ἄφθονο ἠχοῤῤύπανσιν καὶ  φωτοῤῥύπανσιν, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς ἡ σκέψις μας συσκοτίζεται… Θολώνει…
Εἶναι δύσκολο, γιὰ τοὺς περισσοτέρους, νὰ ἀποκοποῦν, μὲ κάποιον τρόπο, ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴν …ἡρεμία.
Κι ἐπεὶ δὴ συνήθως …κουβαλᾶμε τὴν ὅποια μας συνήθεια ἀκόμη κι ὅταν καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς καθημερινὲς συνήθειες ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν, παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον τῆς αὐτοματοποιημένης συμπεριφορᾶς, εἶτε διαβιοῦμε στὶς πόλεις εἶτε ἀκόμη κι ὅταν, μὲ κάποιον τρόπο, καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτές. Συνέχεια →