Δῆλα δή παρακάμπτω τίς δυσκολίες;
Δῆλα δή ἀρνοῦμαι νά καταβάλω τόν ἀπαραίτητον κόπο καί τόν πόνο,πρό κειμένου νά ἀναγνωρίσω στόν ἑαυτόν μου τό δικαίωμα τῆς χαρᾶς ἀπό τήν ὁλοκλήρωσιν κάποιου σκοποῦ;
Καί σέ τί διαφέρω τότε ἀπό τό κάθε σαπρόφυτο πού κολλᾶ δίπλα σέ ὑγιεῖς ὀργανισμούς καί τρέφεται ἀπό τό αἷμα τῶν ἄλλων;
Σέ τί διαφέρω ἀπό τούς βο(υ)λευτές μας;
Σέ τί διαφέρω ἀπό τά κατακάθια πού …«διοικοῦν» τήν Εὐρωπαϊκή Ἔνωσιν; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ἡ ζωὴ εἶναι ὡραία ὅταν ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὡραῖα…
Ἕνας κόπος, ποὺ θὰ μοῦ ἀποδώση ἕνα ἀποτέλεσμα, ἀποδεικνύει πὼς ἐδημιούργησα.
Τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο μας δημιούργημα εἶναι ἕνα μικρό μας …«παιδί». Καὶ γιὰ κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ μικρά μας …«παιδιά» αἰσθανόμεθα ὑπερήφανοι…!!!
Ἤ μήπως ὄχι;
Μήπως μᾶς κατέλαβε ἡ ῥουτίνα;
Μήπως θεωροῦμε δεδομένον κάτι πού δέν εἶναι δεδομένον;
Μήπως δέν ἀναγνωρίζουμε στόν ἑαυτόν μας τό δικαίωμα τῆς ἀπολαβῆς καί τῆς ἐπιβραβεύσεως; Συνέχεια
Ἄσε τὸ ὄνειρο νὰ ζήσῃ!!!
Διότι ἄνθρωπος δίχως ὄνειρα ἔχει …πεθάνει.
Διότι ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ὄνειρο, δὲν ὑπάρχει καὶ ζωή.
Διότι ἐὰν δὲν συντηρῶ τὰ ὄνειρά μου, τότε αὐτὰ μὲ ἐγκαταλείπουν καὶ ἡ μοναξιὰ μὲ ἐξουθενώνει…
Χῶρο στὰ ὄνειρα… Χῶρο, ἐνέργεια καὶ Δύναμιν.
Τὰ ὄνειρα εἶναι ἡ κινητίριος δύναμίς μου. Εἶναι ἡ βάσις τῆς ἐπιβιώσεως μίας κοινωνίας. Συνέχεια
Πορεία μοναχική ἤ πορεία συλλογική;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔγραφα γιὰ τὰ κομματιάσματα.
Σήμερα λοιπὸν θὰ γράψω γιὰ τὶς …συγκολλήσεις.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ἐφ΄ ὅσον συζητᾶμε γιὰ μίαν κοινωνία ποὺ διαλύεται στὰ κομμάτια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀποτελεῖται, θὰ πρέπη νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ τὸ πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ διαβιώσουν αὐτὰ τὰ κομμάτια, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα…
Ἤ, ὀρθότερα, γιὰ τὸ πῶς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ μποροῦσαν νὰ διαβιοῦν μοναχικά.. Συνέχεια
Ἥρως εἶναι…
Αὐτὸς ποὺ κάθε στιγμή, ὅσο στραβὰ κι ἐὰν ἔρχονται τὰ πάντα, χαμογελᾶ καὶ ἐξακολουθεῖ τὴν πορεία του.
Εἶναι αὐτὸς ποὺ ὅταν πέφτῃ σηκώνεται…
Εἶναι αὐτὸς ποὺ δίδει τὸ χέρι του στὸν διπλανό του, κι ἄς τὸ ἔχῃ ἕνα καὶ μοναδικό.
Εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται… Ποὺ δὲν τὸ βάζει κάτω… Συνέχεια
Ἀντέχουμε τήν …ζωή;;;
Συνήθως οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γύρω μας δὲν ἀντέχουν τὴν ἀνάληψιν τῆς εὐθύνης τοῦ ὁποιουδήποτε ῥίσκου.
Μικρά, ἐπαναλαμβανόμενα βήματα, καθημερινῶς, ῥουτινιασμένα, πρὸ κειμένου νὰ διασφαλισθῇ στὸ μεγαλύτερον δυνατὸ τμῆμα της ἡ …ἀσφάλεια ποὺ αἰσθανόμεθα.
Ὀ μικρός μας κόσμος, αὐτὴ ἡ …πλασματικὴ πραγματικότης, εἶναι οὐσιαστικῶς ἡ φυλακή μας, ποὺ ὅμως ΜΟΝΟΙ μας ὁρίζουμε. Συνέχεια