Ἡ μεγάλη μας ταλαιπωρία, γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ διαβιοῦμε στὶς μεγάλες πόλεις, μὲ τὴν ἄφθονο ἠχοῤῤύπανσιν καὶ φωτοῤῥύπανσιν, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς ἡ σκέψις μας συσκοτίζεται… Θολώνει…
Εἶναι δύσκολο, γιὰ τοὺς περισσοτέρους, νὰ ἀποκοποῦν, μὲ κάποιον τρόπο, ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴν …ἡρεμία.
Κι ἐπεὶ δὴ συνήθως …κουβαλᾶμε τὴν ὅποια μας συνήθεια ἀκόμη κι ὅταν καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς καθημερινὲς συνήθειες ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν, παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον τῆς αὐτοματοποιημένης συμπεριφορᾶς, εἶτε διαβιοῦμε στὶς πόλεις εἶτε ἀκόμη κι ὅταν, μὲ κάποιον τρόπο, καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτές. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Δὲν ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ἰσραηλινὰ προϊόντα.
Ὄχι διότι εἴμαστε ῥατσιστές, ἀλλὰ διότι τὸ Ἰσραὴλ πονᾶ ΜΟΝΟΝ στὸ ὅ,τι δὲν εἰσπράτει. Ἐὰν δὲν εἰσπράττῃ, τότε οἱ ἐπιχειρηματίες του ἀσκοῦν πιέσεις στὶς κυβερνήσεις τους… Οἱ πιέσεις ὠθοῦν στὴν ἐπανεξέτασιν τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἀφοροῦν στὴν γενοκτονία τῶν Παλαιστινίνων.
ΠΡΟΣΟΧΗ-ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Τὸ Ἰσραὴλ ἄλλαξε τὸ barcode ἀπὸ 729 σὲ 871!!! Συνέχεια
Πρὶν τὴν καταιγίδα…
Αἰσθάνεσαι κάτι νὰ διαποτίζῃ τὴν ἀτμόσφαιρα, τὸ δέρμα σου, τὴν σκέψιν σου…
Τὸ σῶμα σου παραμένει σφιγμένο καὶ τεντωμένο, δίχως νὰ γνωρίζῃς τὸν λόγο…
Κάτι σὲ κάνει νὰ μὴ κοιμᾶσαι… Νὰ μὴ χορταίνῃς… Νὰ μὴ χαλαρώνῃς…
Μία φωνούλα μέσα σου σοῦ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ πὼς πρέπει νὰ προσέχῃς ἀλλὰ ἡ ἄγνοια τοῦ τὶ ἔρχεται μεγαλώνει τὴν ἀνησυχία, δίχως νὰ βοηθᾷ στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅποιου κινδύνου. Συνέχεια
Ἐάν δέν μάθω νά θαυμάζω κάτι, πῶς θά τό ἀγαπήσω;
Μεγάλη ὑπόθεσις ὁ θαυμασμός. Ἀπὸ τὸν θαυμασμὸ πηγάζει ὁ σεβασμός. Σεβόμαστε αὐτὸ ποὺ θαυμάζουμε κι ὄχι αὐτὸ ποὺ σκέτο ἀγαποῦμε. Τὸ παιδί μας, ἡ τὸν πατέρα μας ἤ τὸν ἀδελφό μας, ἴσως καὶ νὰ τοὺς ἀγαποῦμε, ἐὰν εἶναι ἐγκληματίες. Ἀλλὰ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ καὶ δὲν τους ΣΕΒΟΜΕΘΑ!!!
Ἡ ἀγάπη πηγάζει ἀπὸ τὸν θαυμασμό, γιὰ τὰ μικρά, τὰ καθημερινά, τὰ ἀσήμαντα, τὰ σπουδαῖα, τὰ μεγάλα καὶ τὰ σημαντικά.
Τὸ παιδὶ ἀγαπᾶ τὴν μητέρα του διότι πρῶτα, καὶ μετὰ τὴν ὁποίαν ἐξάρτησιν ἀπὸ αὐτήν, τὴν θαυμάζει.
Καὶ ἡ μάννα, γιὰ ὅλους μας, (πλὴν ἴσως ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) στέκεται πάντα μέσα μας σημεῖον ἀναφορᾶς. Συνέχεια
Ἀντιμετωπίζω τό Αἴτιον ἤ τό Σύμπτωμα;
Ὅταν τὸ σῶμα μου ἀσθενῇ, ἐγὼ πασκίζω νὰ θεραπεύσῳ τὸ σύμπτωμα. Τὸ αὐτὸ κάνουν καὶ ὅλου τοῦ κόσμου οἱ ἰατροί.
Θεραπεύουν τὸ σύμπτωμα καὶ ἀρνῶνται, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, νὰ ἐρευνήσουν τὸ ὁποιοδήποτε αἴτιον, ποὺ προκαλεῖ τὸ σύμπτωμα.
Αὐτὴ ἡ ὀπτικὴ ἀφορᾶ ὅμως στὰ ΠΑΝΤΑ!!!
Ἀφορᾶ στὴν πολιτική, στὴν οἰκονομία, στὶς κοινωνικές μας συναναστροφές, στὰ προσωπικά μας, στὶς σχέσεις μας μὲ τὰ παιδιά μας, στὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἑαυτόν μας… Συνέχεια
Πόρτες κλειστές ἤ παράθυρα στόν κόσμο;
Πολλὲς φορὲς ἐργαζόμαστε σκληρὰ γιὰ κάποια πράγματα κι αὐτὸ ποὺ συναντοῦμε εἶναι μόνο πόρτες κλειστές.
Νομίζω ὅτι αὐτὲς οἱ στιγμὲς εἶναι λίγο πρὶν ὁ κόκκος τῆς ἄμμου, μέσα στο στρείδι, γίνει μαργαριτάρι. Συνέχεια